Ég er tvöhundruð í dag.
Ég verð gleymdur á morgun
en ég er frægur í dag.
Það er eins og hagmæltar fyllibyttur hafi aldrei orðið 200 ára fyrr.
ógn eru háar
horfur á heimilum
hélugráar
gleypt hafa góðærið
gírugir apar
vísital vona
og væntinga hrapar
frægð þinni
dallur dóps og sælu
pólsins stjarna
starir niðurlægð
yfir Fáskrúðsfjörð
smygli öngvu eirir
armur laga
upprætir amfetamín
en lyfseðla ljúfa
fær lögregla
aldrei upp tekið
Mér finnst gott að maula ís,
mikið fínt og gaman.
Mamma er sko í mussu úr flís,
mikið er það gaman.
Er annars að pæla í því hvort þetta „sko“ eigi kannski ekkert heima þarna. Það er náttúrulega danska.
Jæja, þá er ég búinn að blanda eggjagulan, skyrhvítan, piparúðarauðan og gasgráan.
Ekkert því til fyrirstöðu að mála Austurvöll í vetrarskrúða.
Þvílíkur plebba- og molbúaháttur alltaf hreint. Nú á skyndilega að fara að spara og skera niður hljófærakostnað við frumflutning á nýju sinfóníunni minni, Hæni.
Hvernig dirfast þessir aumu peningamenn að stinga upp á slíkum helgispjöllum? Þegar ég segi að eitthvað skuli leikið á 20 tundurdufl, uppstoppaðan pandabjörn og hljómandi flugmóðurskip – þá er það bara þannig!
Góður vinur minn, lærður mjög og mikilsvirtur bróðir í fræðinum kom til mín, slefandi af geðshræringu og hjúfraði sig upp að mér. Sagði með ekkasogum að hann væri hættur með lávaxna forverðinum með ístruna og tjúguskeggið. Ástæðan? Jú, sá síðarnefndi sagðist fá of mikil útbrot af hugvitsamlegum tilraunum þeirra með ýmis forvörsluefni á leynilegum fundum þeirra í Þjóðdeild Landsbókasafnsins...