Þetta er búið.
Ég er tvöhundruð í dag.
Ég verð gleymdur á morgun
en ég er frægur í dag.
Það er eins og hagmæltar fyllibyttur hafi aldrei orðið 200 ára fyrr.
ógn eru háar
horfur á heimilum
hélugráar
gleypt hafa góðærið
gírugir apar
vísital vona
og væntinga hrapar
frægð þinni
dallur dóps og sælu
pólsins stjarna
starir niðurlægð
yfir Fáskrúðsfjörð
smygli öngvu eirir
armur laga
upprætir amfetamín
en lyfseðla ljúfa
fær lögregla
aldrei upp tekið
Mér finnst gott að maula ís,
mikið fínt og gaman.
Mamma er sko í mussu úr flís,
mikið er það gaman.
Er annars að pæla í því hvort þetta „sko“ eigi kannski ekkert heima þarna. Það er náttúrulega danska.
Jájá. Er ég nú einhver pissudúkka? Og segir hver? Halldór ég-sef-með-bangsa-og-snuddu Kiljan? Það var annað hljóðið í honum þegar Gunni og hinir strákarnir voru að bleyta hjá honum buxurnar og klína tyggjói í hárið á honum. Þá kom hann vælandi til Nasa síns og grátbað mig um að biðja þá um að hætta að stríða sér. Sem ég gerði náttúrulega ekki. Enda er hann sjálfur pissudúkka (og það er satt).
Ókeiókei. Ég viðurkenni það. Ég fékk bréf. Það er samt ekki séns að ég taki á mig allt klabbið eins og síðast.
Í dag er áttundi dagr einmánaðar. Öngvin fokkings apríll. Ok sá sem dirfist at ginna mig eður gabba í dag fær at kenna á atgeir mínum.