Hananú!

Nú er komiđ í ljós ađ íslenska sauđkindin, ţessi lufsulega lopaskćkja, ţetta óhrjálega landlýti, lćtur sér ekki nćgja ađ níđast á gróđri og úđa í sig nýgrćđlingum.

Nei. Hún hefur nú veriđ stađin ađ ţví ađ slafra í sig eggjum! Úti á víđavangi.

Ţađ er ţví ekki nóg međ ađ ţetta bragđfúla sníkjudýr haldi landinu jafn berangurslegu og gróđurlausu eins fituskertu fitnessklofi — heldur er ţetta óćta óféti nú líka ađ hafa af okkur fuglalífiđ.

Ég sé ţessi skjálgeygđu kvikindi fyrir mér, sötrandi óharđnađa eggjarauđu, bryđjandi skurn og jórtrandi á ófleygum ungum — eins og ekkert sé sjálfsagđara, međan örvinglađar mćđur flögra allt um kring.

Ţađ kćmi mér ekki á óvart ađ ţessi samviskulausi hreiđurspillir hafi étiđ upp rjúpnastofninn einn og óstuddur. Útrýmt vađfuglinum, sötrađ upp súluna, smjattađ á smyrlinum og kjamsađ bćđi á kríum og kjóum.

Ólukkans ađskotaófreskjur.

Hvenćr á ađ gera ţessar rottur hálendisins brottrćkar af landinu? Međ ţeim skít og ţeirri skömm sem ţeim ber?