Ég brá mér í gler- og glaumhýsiđ Hörpu um helgina til ađ horfa á hina sí- og ćgildu Stuđmenn fagna 30 ára afmćli kvikmyndarinnar „Međ allt á hreinu“.

Mikiđ var ţađ gaman.

Ţessu grundvallarverki íslenskrar menningarsögu voru gerđ viđeigandi og einkar fullnćgjandi skil á tveimur og hálfri klukkustund, eđa svo. Allflest lögin úr myndinni og nokkur ađ auki, fengu ađ hljóma á sviđinu, oft í óvćntum búningi.

Leikfolinn Jóhannes Haukur sá um leikrćna uppfyllingu og gerđi ţađ vel, karlakórinn Fóstbrćđur fyllti upp í hljóm í tveimur lögum, ţrjár gćrur rödduđu og skrćktu af innlifun og meir ađ segja Dúddi mćtti á svćđiđ, skreyttur eftirminnilegustu kjúklingabringu síđari tíma.

Og ţađ var hrein unun ađ fylgjast međ sveitinni ađ störfum.

Tvćr grunnstođir íslenskrar dćgurtónlistar, Ásgeir og Tómas Magnús stóđu hrynpliktina af slíkri fag- og töframennsku ađ stirđustu og stađföstustu mjađmir höfđu vart undan ađ dilla sér í takt.

Guđmundur Pétursson, hljóp á harđaspretti í illfyllanlegt skarđ Ţórđar – og leysti verkefniđ af stakri prýđi og yfirvegun, enda međ heildarverk sveitarinnar kyrfilega innprentađ í fingurgóma og blandađ blóđsykrinum.

Valgeir mćtti langţráđur til leiks, eins og lítiđ sem ekkert hefđi í skorist, stóđ sposkur í báđa fćtur, reytti af sér ísmeygileg gamanmál, kitlađi glitrandi gítarinn og salinn á víxl og tók sóló međ valgeirskan stút á vör.

Ragnhildur steig á stokk, blá og illileg, gćruklćdd og stíđsmáluđ, ásamt skrćkjandi skjaldmeyjum. Hún söng eins og margfallinn engill og fór á algerum kostum í Grýlulögunum og endurskilgreindi íslenska kúliđ ítrekađ á sviđinu.

Egill brá sér í líkama sér umtalsvert yngri og léttfćttari manns, teygđi og togađi silfurslegin raddböndin og ţandi gullhúđađan barkann ţannig ađ gćsahúđarstuđull Eldborgar rauk hátt upp fyrir kjötkćlinn í Bónus.

Á bak viđ ţetta sat svo Frímann á hásćti sínu, hnarreistur og hofmćltur, umkringdur hvers kyns gćlugervlum og rafknúnum orgelum – potturinn, pannan og allflest hin áhöldin ađ baki ţessu gnćgtaborđi í Hörpu.

Já. Ég var hrifinn. Mjög, meir ađ segja. Enda nostalgían langt yfir viđmiđunarmörkum og eftirvćntingin umtalsverđ. En ţetta er líka mannskapur sem kann ađ standa undir vćntingum. Hefur hendi fulla trompum ađ spila úr. Veit hvađ ţađ er ađ gera – og hvernig á ađ gera ţađ. Međ allt á hreinu.

Fagmenn í stuđi.