Nú er íslenskt ungviđi hćtt ađ éta fisk. Fúlsar viđ ţessari okkar helstu lífsbjörg og smámyntaskreytingu. Vill bara kjöt og kruđerí. Setur upp svipi, furđu lostna, ţegar slor- og beinhreinsađ hvítmetiđ er boriđ á borđ, oftar en ekki haganlega dulbúiđ hvers kyns gljáa, kryddi og gúmelađi - hlađiđ uppstríluđu grćnmeti og hugvitsamlegum kartöfluréttum.

Án árangurs. Skiljanlega.

Ţví sama hversu miklu sósumauki ţiđ makiđ á ţessar slepjulegu neđansjávarrottur og hversu mörgum lygum ţiđ sveipiđ nćringarleysi ţeirra og himinhrópandi bragđleysi verđa ţćr aldrei mönnum bjóđandi.

Og ţađ hafa íslensk börn loks uppgötvađ, eftir ađ hafa veriđ kjaftfyllt óvćrunni um aldir, óumbeđiđ.

Er ţađ vel.