Kunningi minn hringdi í mig í gær og bauð mér starf við fjölmiðlafyrirtæki hér í bæ. Ég afþakkaði, enda nóg að gera hjá Baggalúti. Ég hef fengið sterk viðbrögð við pistli mínum um ungskáldin, þar sem mörgum þykir ég gera lítið úr listamönnum þjóðarinnar. Ég gef nú lítið fyrir það og stend við hvern stafkrók í pistlinum, fyrir vikið hefur mér verið hótað brottvikningu úr Bandalagi íslenskra skálda, en ég mun ekki sökkva í það hórdómsfen að láta undan slíkum þrýstingi. Ég hef, máli mínu til stuðnings, ort ljóð í anda ungskáldastefnunnar:
Ungskáld
Eitt skáld
ungt með seríósskál á höfði
meinvarpar kjarna sinnar litlu hugsunar
í glugga.
Ísland er tvíræðisríki. Hefur verið það skelfilega lengi.
Við höfum verið illa launaðir aukaleikarar í amerískri böddí-mynd allt frá því Davíð og Jón Baldvin reykspóluðu út í Viðey.
Stöku sinnum hefur verið hresst upp á tvíeykið, rétt eins og þegar draumaverksmiðjan í Holskógum ákveður að skipta út t.d. blökkumanni fyrir Gyðing ellegar konu – til að geðjast rýnihópum. Og til að láta líta út fyrir að eitthvað sé í raun og veru að gerast fyrir augum heilafrysts lýðsins.
Og rétt eins og tvíeykin á tjaldinu hvíta þá láta tvíræðismennirnir á landinu bláa engan segja sér fyrir verkum og svífast einskis við að fá sínu framgengt.
Þessu þarf að breyta. Nánar tiltekið; þessu þurfum við að breyta. Altsvo við hin. Ótvírætt lýðveldi, takk.
Enda löngu ljóst að draumaverksmiðjan íslenska framleiðir einvörðungu martraðir þessa dagana.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
