Síđastliđin misseri hefur töluvert boriđ á auglýsingum um bálfarir sem eru birtar ađ undirlagi KGRP (Kirkjugarđa Reykjavíkurprófastsdćma). Ţessi sjálfseignarstofnun rekur fjóra grafreiti og hefur ađ eigin sögn um 50% markađshlutdeild í 'bransanum'.

KGRP hefur undanfarin ár sýnt bálförum vaxandi áhuga. Hefur stofnunin látiđ framkvćma ađ minnsta kosti ţrjár viđamiklar símakannanir í ţeim tilgangi ađ greina viđhorf markhópsins til ţessa málefnis. Auglýsingar eru birtar í ýmsum fjölmiđlum og heimasíđa samtakanna snýst ađ miklu leyti um ţetta sama efni. Lesa má niđurstöđur kannana um viđhorf almennings til bálfara, skođa myndir af duftkerum, frćđast um duftgarđa og duftreiti, jafnvel er hćgt ađ fylla út beiđni á Netinu um ađ láta brenna sig eftir andlát.

En af hverju bálfarir? Af hverju leggur KGRP svona mikla áherslu á ađ breyta gömlum greftrunarvenjum ţjóđarinnar? Eru Íslendingar ađ verđa uppiskroppa međ pláss undir hefđbundna kirkjugarđa? Er fjöldi ţeirra sem greftrađur er svo mikill ađ hćtta sé á ađ landiđ, allir ţeir 103,000 ferkílómetrar sem Ísland spannar verđi brátt orđnir einn stór kirkjugarđur? Ég leyfi mér ađ efast um ţađ.

Annađ hvort er hér um ađ rćđa dellu sem ţeir sem starfa í útfaraiđnađinum hafa fundiđ upp hjá sjálfum sér vegna almennra leiđinda eđa yfirvöld okkar eru orđin of nísk til ađ sinna ţeim sem ekki eru lengur međal skattgreiđenda. Hvorug skýringin er geđfelld ađ mínu mati.