Mikiđ var hann spennandi ţessi handknattleikur sem ég sá í gćr. Íslendingar voru í mjög slćmum málum framan af, höfđu skorađ allt of mörg mörk miđađ viđ Frakka. Sem betur fór lagađist ţetta allt á endanum og leikurinn endađi međ jafntefli. Til ţess ţurftu Íslendingar ađ gćta ţess ađ skora ekkert síđustu mínúturnar, en leyfa ţess í stađ Frökkum ađ skora. Ţetta gekk eftir og allir voru ađ vonum sáttir ađ lokum. Ég hugsa ađ ég fái Enter međ mér í ađ horfa á nćsta leik.
Jćja - ţá er umrćđan um fíkniefnaneyslu unglinga farin af stađ aftur. Eina ferđina enn. Fréttin af börnum á grunnskólaaldri á bólakafi í fíkniefnum. Alltaf jafnstuđandi frétt. Alltaf jafnhryllilega sláandi. Allir alltaf jafnyfirsighlessa. Samt er búiđ ađ flytja okkur ţessa frétt hundrađţúsund sinnum - og hún er alltaf eins.
Af hverju druslast okkar ágćta samfélag ekki bara til ađ ráđast gegn ţessum ósköpum af fullum krafti? Af hverju setjum viđ ekki bara ALVÖRU peninga í frćđslu fyrir ţessa krakka og foreldra ţeirra - eigum viđ ađ segja milljón fyrir hvert skipti sem ţessi umrćđa hefur fariđ af stađ? Bara negla einhverjum milljörđum í ađ búa til frćđsluefni sem krakkarnir nenna ađ taka til sín. Hćtta ţessu helvítis plakatavćli og keyra á ţetta eins og menn!
Upp međ veskiđ - burt međ dópiđ!
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siđir | » Heimsljós
