Nú ćtlar blöđruhálsinn snoppufríđi Josh Groban ađ heiđra okkur međ komu sinni, en hann mun leika listir sínar á sviđi Laugardalshallar 16. maí nćstkomandi – og jafnvel oftar, ţví svo mjög ţrá íslenskir listunnendur ađ berja gođiđ augum ađ annađ eins hefur varla sést hérlendis og ţví fátt annađ til ráđa en ađ splćsa aukatónleikum á liđiđ, sem ef ég ţekki mitt úthverfakítti rétt mun sitja um ađgang ađ, líkt og hýenuhjörđ um dvalarheimili.

En ég ţarf ekki ađ taka ţátt í slagnum. Ég ţarf nefnilega ekki miđa á Groban. Hann hef ég séđ. Međ eigin augum.

Nánar tiltekiđ var ţađ í Bandaríkjum Norđur-Ameríku, fyrir nćr ţremur árum. Rétt fyrir utan Denverborg í Coloradofylki, á merkum tónleikastađ sem kenndur er viđ rauđa steina. Ţar mun til glöggvunar hinn óstýriláti músíkant Ozzy Osbourne fyrst hafa gćtt sér á leđurblökuhöfđi, tónleikagestum til óblandinnar ánćgju.

Nema hvađ. Ţarna var ég. Í fađmi fjalla rauđra. Ađ vonum spenntur ađ sjá söngfuglinn ljúfa og raddprúđa, renna í sína fegurstu smelli – vopnađur vasaklút, sjónauka og bunka nćrklćđa til ađ varpa til stjörnunnar í hita leiksins.

Og sannarlega varđ ég ekki fyrir vonbrigđum. Josh leiđ um sviđiđ sem nýţveginn engill, söngurinn kristalstćr og kröftugur. Hver perlan rak ađra á efnisskránni – og alltaf ţegar mađur hélt ađ túlkunin, einlćgnin og viđkvćmnin hefđi náđ hápunkti náđi ţessi gođum líka vera, Josh, ađ koma manni í opna skjöldu – sumir myndu segja međ ofkeyrđri og yfirgengilegri vćmni – en ég kalla ţađ varfćrnislega snilligáfu.

Í lok tónleikanna stóđ ég á fćtur og hyllti Josh, ćrđur af hamslausum fögnuđi. Nćrklćđin sem ég hugđist kasta höfđu flest orđiđ til ađ ţurrka kverkar og nasir, ţví vasaklúturinn varđ ţegar gegndrepa í fyrsta lagi. Bravóöskur mín voru ţó yfirgnćfđ af sturluđum kvenkyns ađdáendum á sextugsaldri, sem skríktu af kćti og frygđ fyrir aftan mig.

Svo hvarf hann sjónum. Og tómleikinn yfirtók aftur líf okkar, ţessara fáeinu ţúsunda, sem ţarna vorum samankomin – og höfđum náđ snertingu viđ guđdóminn.

Já. Ég hef sumsé séđ Josh. Hallelúja. Og ef satt skal segja ţá treysti ég mér hreinlega ekki til ađ endurtaka leikinn, hvorki líkamlega né andlega.

En ţiđ hin. Góđa skemmtun. Ég biđ ađ heilsa.