Varð fyrir því óláni að sjá óskapnaðinn Ljónið, nornina og fataskápinn. Þvílíkt endemis rusl.

Einhverjir fégírugir apakettir hafa séð sér leik á borði að gera barnvænan og bráðskemmtilegan sagnaflokk C.S.Lewis um Narníu að mjólkurkú. Enda ímyndunarlönd og tölvuteiknuð, talandi spendýr móðins þessa dagana. Þessu klúðra þeir gersamlega.

Af einhverjum annarlegum ástæðum er hóað í leikstjóra Shrek-myndanna, sennilegast vegna áralangrar reynslu hans af að vinna með tölvuteiknuðum dýrum - sá er á hinn bóginn bersýnilega ófær með öllu að að kreista sannfærandi leik út úr fólki af holdi og blóði - hvað þá því hæfileikasneydda barnastóði sem hér er í forgrunni.

Krakkagemlingunum sviplitlu er svosem vorkun því handritið er gerónýtt með öllu. Því hnoðar saman kvensniftin Ann Peacock sem hingað til hefur ekki klastrað öðru upp á skjáinn en einhverjum viðurstyggilegum dramatískum kellingamyndum (ojbara, ojbara og ullabjakk).

Í sameiningu tekst svo leikstjóra og handriti að drepa niður alla gleði og karakter sögunnar með yfirgengilegri væmni og leiðindum, jafnvel svo að sjálf ísdrottningin - leikin af kynleysingjanum Tildu Swinton- virðist lítið annað en geðstirður albinói með magaverk. Ekki einu sinni dvergurinn hennar er skemmtilegur.

Brellurnar eru klasturslega unnar, talsetning dýranna óspennandi, bardagaatriðin luraleg og langdregin - auk þess sem ástæða þótti til að blanda bæði nashyrningum og ísbjörnum í slaginn - bara af því að það var hægt. Tónlistin var pirrandi þegar best lét og framvindan fram úr hófi hæg og botakennd.

Til að bæta gráu ofan á svart birtist loks ljónið Aslan, tileygt og tölvugert - talsett af leiðindasnúðnum ropraddaða Liam Neeson.

Drasl.

---

Svo sé ég að þessir amlóðar eru að undirbúa kvikmyndagerð næstu bókar, Kaspíans konungssonar. Eins gott að þeir standi sig betur í það sinnið og sýni efninu tilhlýðilega virðingu.
Að öðrum kosti skal ég persónulega sjá til þess að Andrew Adamson og allt hans hyski fái að éta filmuna.