Ég má til að hripa hér niður nokkur orð um nýtt borðspil sem ég var svo stálheppinn að prófa nú fyrir skemmstu. Nefnilega Popppunktsspil herr doktor Gunna - og sá ég ekki eftir þeim tíma sem í þá góðu og upplífgandi skemmtun.

Skemmst er frá því að segja að loksins er komið á markað spil sem reynir á gáfur og getspeki umfram helbert glópalán og teningalukku. Spilið er einfalt og auðlært og laust við óþarfa prjál. Það byggir á því einfaldlega að vita sem mest um tónlist - og þarf varla að taka það fram að ég sótburstaði leikinn, enda furðulega poppfróður - sé miðað við heiftarlega óbeit mína á dægurtónlist.

Spurningarnar eru allt í senn; skemmtilegar, hæfilega þungar og fróðlegar - auk þess sem feykinóg virðist af þeim. Átti ég sjálfur í litlum erfiðleikum með þær spurningar sem að mér var beint, en það sýnir vel þann ágæta meðalveg sem dr. Gunni ratar í spurnarskrifum að nokkrir mótspilarar mínir stóðu á hinn bóginn gersamlega á gati - og hlýt ég enn og aftur að fagna því að hér sé komið spil sem hyglir fróðleiksbrunnum en refsar fáfróðum.

Allir þeir flokkar spurninga sem voru í sjónvarpsþáttunum skila sér í leikinn og er það vel - sé undanskilinn flokkurinn þar sem keppanda er gert að spreyta sig, sem mér þótti raunar oft flækjast fyrir í sjónvarpinu - og reyndist enn hjákátlegri hér, en það er máske vegna algers hæfileikaskorts meðspilara minna - og sennilega verð ég að spila við strákana í Mezzoforte áður en ég get dæmt þennan lið að fullum verðleikum. Að öðru leyti er gangur leiksins líkur því sem maður þekkir úr sjónvarpinu - og helst að maður sakni gljábónaðra skalla þeirra þáttastjórnendanna glaðbeittu, Gunna og Felix.

Fjórar gegnheilar stjörnur af fimm mögulegum fær þetta góða spil - og dreg ég einungis frá vegna bágborins prófarkalesturs auk þess sem ég verð að taka með í reikninginn að spilið getur verið skeinuhætt litlum vinnustöðum og hópum, sem sést best á því að félagar mínir á ritstjórn hafa ekki yrt á mig síðan ég valtaði yfir þá í Popppunkti með algerum yfirburðum.