Hvurn gauðrifinn grefilinn á það eiginlega að þýða að taka blásaklausar, rótfastar og reykvískar götur og kynskipta þeim með offorsi og glannagangi, rétt sisvona?

Bara af því að það þarf að kenna þær við einhverjar öllum gleymdar píur, sem ekki ösnuðust til að brosa til réttra borgarskipulagsfræðinga meðan færi gafst á öldinni sem leið.

Maður hefði haldið að það væri feykinóg af álfkonuhvörfum og gvendargeislum sem enginn ann og enga eiga sögu, sem geta gengist undir slíkt ofbeldi og ofboð, möglunarlaust.

Ég meina það.

Fari það í sútuð sokkaplögg af sjömilljón sædjöflum! Hvaða vansvefta vitfirringi dettur í hug að skipta um nafn á sjálfri Skúlagötunni?

Það er ekki eins og hún sé nefnd í höfuð Skúla rafvirkja. Hún liggur þarna til heiðurs sjálfum Skúla Magnússyni, landfógeta. Stolt og fögur. Þrungin sögu og menningu í hverri gangstéttarörðu. Þar gnæfir frímúrarahöllin yfir nágrenninu og glitrar eins og gimsteinn í kornflögupakka.

Og talandi um það. Hvar eru fjandans frímúrararnir? Ætla þeir bara að láta það yfir sig ganga að fara í skikkjurnar sínar og spandexið og úða í sig kindaheilum og hlaupböngsum við eitthvert bévítans kynjafnað Bríetartún, eins og ekkert hafi í skorist?

Ætlar virkilega hvert einasta karlmenni með bein í nefi að skríða skjálfandi undir næsta pilsfald meðan frávita femínistafellibylir leggja borgina, sögu hennar og sæmd í rúst og auðn.

Svei því alla daga!

Ég væri til í að hitta froðusnakkinn og landeyðuna sem lét sér þetta í sinn froðufyllta, rétthugsandi koll koma og kynjafna duglega um viðkomandi.