Um helgina þurfti ég að hafa afskipti af lögreglunni, eða réttara sagt hafði lögreglan afskipti af mér þar sem ég þótti leika Sibelius full hátt á ókristilegum tíma. Ég get bara ekkert að því gert - Sibelius hjálpar mér að hugsa. Hinsvegar brá mér nokkuð í brún þegar tveir lögregluþjónar hringdu hjá mér bjöllunni á aðfararnótt sunnudags. Ekki að mér þætti einkennilegt að lögreglunni hafi borist kvörtun - það var í fullu samræmi við hljóðstyrk hljómflutningstækjanna og við vitum öll hvað Sibelius getur verið þreytandi til lengdar. Nei, það sem kom mér á óvart var sú hryggðarmynd sem blasti við mér þegar ég opnaði dyrnar. Tveir bólugrafnir unglingar á mittisúlpum með derhúfur. Illa girtir. Úlpurnar of stórar. Sá sem mælti fyrir þeim félögum spurði hvort ég væri húsráðandi. Röddin brothætt og nokkuð skræk.
Ég horfði nokkra stund á þessa polla á stigapallinum hjá mér og beið eftir setningunni: "Áttu dót á tombólu?" - en hún kom ekki. Því þarna voru mættir laganna verðir hvorki meira né minna. Fulltrúar réttlætisins - sjálft framkvæmdavaldið!

Er til of mikils mælst að lögregluþjónar beri með sér það vald sem þeim ber að framfylgja? Eru derhúfur og stuttar pokaúlpur einkennisklæðnaður sem kallar á virðingu samfélagsins?

Ég bauð drengjunum sleikibrjóstsykur - sem þeir afþökkuðu, stakk heyrnartólunum í samband og hélt áfram að hugsa.