
Ég heyrði í morgun útvarpsviðtal við ungan mann sem er í forsvari fyrir hnefaleikakappa á Íslandi. Er þeim augljóslega mikið í mun að bæta ímynd íþróttarinnar, sér í lagi vegna þess hve brösulega gekk að bera hana á borð fyrir landann til að byrja með, eins og frægt er orðið. Af því sem ég heyrði mætti telja að þeim gangi nokkuð vel í því.
Sjálfur hefi ég ekki haft miklar skoðanir á hnefaleikum og hvort leyfa skuli keppni í þeim hér á landi, en eftir að hafa heyrt málflutning þessa unga manns er ég ekki frá því að ég neyðist til að endurskoða þá afstöðu mína.
Til að byrja með gætti hann þess að vanda málfar sitt og notaði meðal annars orðasambönd eins og "...hvort þessi vettvangur eigi sér einhverja stoð í raunveruleikanum." Þá gætti hann þess að leiðrétta mismæli sín þegar hann talaði af misgáningi um Keflavík: "Ég meina Reykjanesbær."
Þá talaði hann um að hrottaskapur (e. brutalism) sá sem fylgir hnefaleikum liggi djúpt í "víkingaeðli Íslendinga", hann ræddi um "aðferðafræði" íþróttarinnar og talaði um að koma henni upp á "menningarlegt plan".
Hmm... Eru hnefaleikar þá eftir allt saman hámenningarleg akademísk fræðigrein með sterkri sagnfræðilegri skírskotun til íslensku þjóðarsálarinnar?
Nú þá er þetta allt í lagi.
Ég veit að það er ljótt að vera vondur við dýr – og það er ljótt að vera vondur við minnimáttar. Eins er það með hús. Það er ljótt að vera vondur við hús. Meir að segja mjög ljótt.
Nú vaða uppi húsníðingar og byggingaböðlar sem af einskærri illfýsi og skepnuskap drabba og níða niður varnarlaus mannvirki í miðborginni. Áður reisuleg og lífleg híbýli standa nú auð og yfirgefin, útmigin, útspreyjuð. Svívirt og niðurlægð.
Það þykir mér ljótt.
Svoleiðis nokkuð gera bara vondir menn – svartar, gráðugar sálir sem engu eira til að fá sínum ómerkilegu fýsnum fullnægt. Drullusokkar. Samviskulausir skíthælar sem dirfast að murka lífið úr miðborginni okkar, aflífa hana smátt og smátt, hluta hana niður. Pína og pynta fyrir allra augum.
Já, það er verið að myrða húsin okkar. Miðborginni er að blæða út. Hægt, en örugglega. Og enginn gerir neitt.
Og það er ljótt að standa hjá og gera ekki neitt þegar vondir menn myrða málleysingja. Svo mikið veit ég.