Ja bittinú, skotil og jahérnahér! Haldiđ ţiđ ekki ađ hans sjaldsjáanleiki, borgarstjóri Reykjavíkur, hafi í dag brugđiđ sér á fund hćstvirts ráđherra samgangna og sérhagsmuna. Og ţađ um hábjartan dag.

Ţví ber ađ fagna.

Og hvađ ćtli ţessir heiđursmenn séu nú ađkallandi ađ rćđa? Hvađa tímamótandi samgöngubćtur skyldu nú loks hafa leitt saman ţessa hugumprúđu heillasnúđa lands og lýđa? Getur mögulega hugsast ađ mislćg gatnamót hafi vitjađ ţeirra í draumi eđa ađ minnisblađ um Sundabraut hafi loks ratađ á ţeirra víđfeđmu borđ?

Nei. Ekki í ţetta sinn.

Og auđvitađ ekki. Vitanlega hafa ţessir andans jöfrar annađ um ađ véla en ţessháttar tittlingaskít. Nú ţarf nefnilega bráđnauđsynlega ađ rćđa „ađstöđumál innanlandsflugs á Reykjavíkurflugvelli,“ eins og ţađ er orđađ.

Skiljanlega. Enda fátt ef nokkuđ brýnna á ţessum síđustu og verstu ađkreppandi tímum en ađ koma almennilegri samgöngumiđstöđ á kopp; sómasam- og töffaralegri miđstöđ međ almennilegu kaffi, dúnmjúku bakkelsi, glitrandi glerveggjum – og tilhlýđilegu athvarfi fyrir fyrirmenni.

Almennilegu víćpíi.

Enda báđir efalítiđ orđnir langţreyttir á áralöngu og niđurlćgjandi hangsi innan um slor- og fjósalyktandi dreifingjana sem deila međ ţeim núverandi skemmu.