Enter

Ţađ er ekki laust viđ ađ mann setji hjóđan ţegar ţćr fregnir berast ađ hinn ţögli frćndi okkar í suđri, mannapinn, verđi horfinn úr lífríkinu innan fárra ára.

Ţađ er ađ segja - ef ekkert er ađ gert.

Hvernig vćri ţá ađ gera eitthvađ? Hvernig vćri nú ađ yfirvöld á Íslandi tćkju viđ sér, sópuđu kreddufenginni og fasískri dýralöggjöf undir teppi og opnuđu landiđ fyrir ţessum glađvćru skepnum?

Nćgt rými vćri fyrir gróskumikil apasamfélög á jarđhitasvćđum ýmiskonar og eins má finna feykinóg húsrými í lítiđ notuđum ţéttbýlisstöđum hér á landi. Ţá vćri aldeilis ekki úr vegi ađ landsmenn fóstruđu eins og einn apa hver.

Sjimpansapinn er ákaflega geđgóđur og ljúfur í umgengni. Hann getur létt undir viđ húsverkin og veitt einmana sálum félagsskap langt umfram hund eđa kött. Stćrri dýrin eru kannski ekki eins opin og auđveld í umgengni, en órangútaninn veit ég ađ er vinur vina sinna - rétt eins og górillan sem auk ţess ađ hafa ríka kímnigáfu getur ađstođađ viđ snjómokstur og ýmsa útivinnu.

Ég skora ţví hér međ á ríkisstjórn lýđveldisins ađ breyta íslenskri grundu tafarlaust í griđland fyrir ađra apa en sjálfa sig.