Fyrir norðan Hringbraut, vestan við gamla kirkjugarðinn við Suðurgötu liggja nokkrar götur sem margir hafa nefnt Harlem okkar Reykvíkinga. Ekki vegna þess að þar hafi nokkurn tíman þrifist heillandi djassklúbbar né heimsfrægt körfuknattleikslið. Ekki er heldur verið að vísa til hinnar fornfrægu borgar Haarlem í Niðurlöndum. Nei, þegar menn tala um hið íslenska Harlem er verið að vísa til hinnar miklu óreglu, siðspillingar og andlegs slens sem þar þrífst. Þar kúra drungaleg hús í lágum röðum sem endurspegla þann anda dugleysis sem liggur yfir öllu. Þar býr mikið af mesta ógæfufólki okkar tíma. Fólk sem hefur snúið baki við upplýsingu nútímans. Þetta fólk dregur margt fram lífið á bótum og gjafmildi betri borgara bæjarins milli þess sem það grúskar í úreldum skruddum hugvísindanna.
Í gærkveldi varð ég því miður að gera mér ferð þangað norður eftir (en ég bý að sjálfsögðu sunnan Hringbrautar) til að aðstoða gamlan skólafélaga. Sá hefur fyrir löngu leiðst inní heim hugvísinda og andlegrar hnignunar. Ég hef samt reynt að sinna honum eftir bestu getu, enda hressandi að geta rétt þeim sem eru minni máttar hjálparhönd. Ég tel það jafnvel þroskandi og hollt að þekkja þessa hlið mannlífsins enda kennir það manni að vera þakklátur fyrir sitt.
Þegar ég kom inní íbúðina var þar allt á rúi og stúi enda greinilega ekki verið tekið þar til hendinni svo vikum skipti. Gamli vinur minn var að reyna að koma upp snaga til þess að geta að minnsta kosti hengt upp fötin sem lágu annars öll á gólfinu. Til þess hafði hann boðað mig. Til þess að koma skrúfu í vegg. Ég fann í fyrstu til með honum að ráða ekki við þetta sjálfur en snaraði svo fram verkfæratöskunni sem ég hafði meðferðis og afgreiddi málið.
Þegar ég var búinn var mér boðið að setjast niður í þröngt eldhúsið og þiggja þar kaffibolla en er ég sá drulluskánina á leirtauinu þar afþakkaði ég boðið. Samt þáði ég að viðskilnaði nokkrar kartöflur úr garði þessa ógæfumanns. Er ég gekk svo suður yfir Hringbrautina fór ég með dulitla bæn til að þakka fyrir þá miskunn drottins að búa réttu megin við götuna.
Sveita- og alþýðutónlistararmur Baggalúts mun, ef veður leyfir, halda til Bolungarvíkur snemma í fyrramálið til að leika þar fyrir dansi og drykkjulátum. Verður sveitin skipuð einvalaliði og m.a. verða flutt sérstaklega til landsins tvö sænsk krútt, ef veður leyfir.
Hafa skipuleggjendur ferðarinnar legið yfir veðurspám undanfarna daga og fölnað og svitnað á víxl. Allt er vitanlega á kafi í snjó þarna á nyrstu mörkum hins byggilega heims og hættan á veðurteppingu eitthvað í kringum 97% prósentustigin.
Kostir þess að svífa nötrandi gegnum sviptivinda og éljagang voru metnir fleiri en að mjatlast akandi yfir glerhálar heiðar og inn eftir sköflóttum fjörðum – og var því ákveðið með semingi að fljúga á leiðarenda.
Hafa heimakærir liðsmenn Baggalúts varla sofið dúr frá því fyrstu stormviðvaranir tóku að berast – og hafa skelfilegar myndir ísi lagðra hreyfla, grjótspúandi fjallshlíða, hrynjandi snjóþekna, blóðþyrstra ísbjarna og herskárra Hnífsdælinga svifið mönnum fyrir hugskotssjónum síðustu daga og nætur.
Hafa menn búið sig og sína undir yfirvofandi vetursetu innikróaðra köntrítónlistarmanna á hjara veraldar jafnt andlega sem líkamlega; sótt námskeið í sjófugla- og rostungsveiði, ísklifri og bolvíkskri menningarsögu.
Á morgun rennur svo dagurinn örlagaríki upp. Ef allt (eða flest) gengur að óskum mun fölleit og taugateygð sveitin troða upp um miðnæturbil og trylla lýðinn af einurð og áfergju - jafnvel frumflytja eins og eitt jólalag.
Ef - og bara ef - veður leyfir.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
