Poppkorn er hollur og hressandi skyndibiti. Í gærkvöldi lagaði ég fullan súpupott af poppkorni, tróð í pípu mína dýrindis Evening Treasure tóbaki frá Peter Stokkebye og horfði á kvikmyndina Dut yeung nin wa, eftir Kínverjann Kar-wai Wong.

Kvikmyndin segir frá tveimur einmana kínverskum sálum í Hong Kong sjötta áratugarins, sem kynnast þegar makar þeirra taka að halda hvor við annan. Skemmst er frá því að segja að kvikmyndin er í alla staði hin prýðilegasta. Hvert smáatriði er útspekúlerað svo úr verður geysigóð kvikmynd sem allir ættu að sjá sem hafa einhvern snefil af smekk eða fagurfræðilegum áhuga. Leikur er feykigóður og gaman að heyra hvernig leikstjóri notar mismunandi mállýskur og hreim til að undirstrika uppruna persónanna.

Ég mæli því eindregið með Dut yeung nin wa og góðu poppkorni (Krausler-pop-fiesta eða Lennerstein-cornmaster).