Fannar Númason Fannsker

Eins og margsinnis hefur komiđ fram í pistlum mínum á ţessum vettvangi er ég mađur limafagur og tignarlegur í fasi. Ég er ávallt vel til hafđur og snyrtilegur í hvívetna. Ađ auki hefi ég tamiđ mér kurteisi og góđa mannasiđi í samskiptum mínum viđ fólk. Slíkir mannkostir eru ekki sjálfsagđir og ég legg metnađ minn í ađ stunda líkamsrćkt, borđa hollan mat o.s.frv.

Ein grundvallarstođ snyrtimennskunnar er regluleg og ábyrg hárhirđa. Sjálfur fer ég í klippingu á tveggja vikna fresti, sem jafnvel er of langur tími, sérstaklega ef mikiđ er um ađ vera í samkvćmislífinu.

Í dag fór ég sumsé í klippingu. Ég er vanur ađ fara ćtíđ á sama stađ en ákvađ í dag, ţar sem voriđ virđist komiđ og ţví hlaupinn í mig nokkur galsi, ađ breyta til og prófa nýja stofu.
Um leiđ og ég sté inn á stofuna tók á móti mér afar sjarmerandi stúlka. Sú var óađfinnanlega klippt, bein í baki, stimamjúk og ţokkafull. Hún vísađi mér til sćtis viđ höfuđţvottafont og fór mjúkum höndum um hnakka og hvirfil ţegar hún kom höfđi mínu fyrir í fontinum. Hófst ţá ţvotturinn.

Ţar sem stúlkan gćldi viđ hársvörđ minn og strauk mér um höfuđiđ fylltist ég skyndilegri kćrleikstilfinningu. Mig langađi ađ taka ţessa gyđju hárhirđunnar í fang mér og gráta sćtum kćrleikstárum viđ ţéttan barm hennar. Langađi ađ nema hana á brott og eyđa eilífđinni međ hendur hennar í blautu, sápuhálu hári mínu.
Ţegar á leiđ ţvottinn breyttist tilfinningin úr barnslegum kćrleik í afar munúđarfulla erótíska upplifun sem magnađist eftir ţví sem seytliđ í vatninu varđ hávćrara. Ţegar stúlkan skrúfađi fyrir ćpti ég upp yfir mig: "Ekki hćtta! Ég elska ţig! Lof mér ađ nema ţig á brott og njóta ţinna mjúku fingra ađ eilífu!"

Ég endađ náttúrulega á minni venjulegu hárgreiđslustofu međ sprungna vör - en hreint hár.