Undir sundrungu heimsins
er sćlan hin mesta
ađ svindla sér ber
inn á málfund um presta
Halda ţar til útí horni,
uns hermenn koma ađ morgni
nauđugan flytja ţig nakinn á burt
nefna ţig brjálćđing
útlending
surt
lemja ţig sundur
og saman
"Skyldustörf eretta,
allsekkert gaman,
en gjöra verđur sem Generalinn býđur,
gjafmildur er hann,
nćmur og blíđur!"
Ađ morgni ert sođinn
í súpu
međ síldarhrogni
úr túpu
á ţér svo nćrast
nauđum staddir
njóta ţín illa
og hefja upp raddir
"Súpan er seltin,
mygluđ og köld!
Ţú situr ekki
lengur viđ völd!"
Generalinn svo gerđur er
götóttur
hafđur til sýnis
ber
Ţá er komiđ ađ ţví.
Í fyrramáliđ, 28. september 2006, verđur tappanum stungiđ í flennivaskinn fyrir austan. Samkvćmt áćtlun.
Háttvirtur iđnađarráđherra, nýskipađur, segir samúđarfullur ađ „engar nýjar upplýsingar“ hafi komiđ fram ţegar ţúsundir Íslendinga marseruđu angistarfylltir gegn yfirvofandi óhugnađinum. Enda var alltaf gert ráđ fyrir ađ ţjóđin yrđi hysterísk og gréti sig í svefn kvöldiđ fyrir uppvask aldarinnar. Ekkert nýtt ţar. Og ţeim, altsvo stjórnvöldum, er vitanlega nett sama.
Skítsama.
Skítdrullusama ţó eitthvađ trjáknúsandi hippalistapakk grenji úr sér augu og lungu á hálendaskýlum sínum yfir einhverri örfoka landspildu lengst uppi á heiđi, sem engum er til gagns hvađ ţá gleđi.
Flotskítdrullusama.
Ţeim er sama ţó Draumlendingurinn Andri taki allar ţeirra röksemdir og fyrirćtlanir, brjóti ţćr niđur svo ekki stendur steinn yfir steini. Ţeim er sama ţó hann taki ađ svo mćltu hvern ţann stein og moli mélinu smćrra međ orđkynngi og hugmyndaauđgi. Ţeir ţegja bara. Brosa og ţegja. Vitandi sem er ađ Íslendingar hlusta ekki á skáld sín heldur lesa ţau.
Og jafnvel ţó sjálfastur Ómar Ragnarsson brjóti sinn eldfima huga til mergjar og varpi fram stórfenglegri hugmynd landi sínu til varnar - sinni bestu - ţá er ţeim sama.
Ţeir hlusta ekki einu sinni á Vigdísi. Bölvađir.
---
En af hverju hlusta ţeir ekki? Af hverju umfađma ţeir ekki góđar hugmyndir og gera ađ sínum ađ hćtti lýđskrumara erlendra?
Jú ţađ er vegna ţess ađ ţessar landeyđur morgundagsins eru hvergi nálćgar.
Landdrekkirinn Valgerđur var send úr landi - í hćfilega fjarlćgđ. Ţar stendur hún í pontu og stautar sig á bjagađri ensku fram úr hjákátlegum yfirlýsingum um ađ koma ţróunarframlagi Íslands úr 'hlálega litlu' í 'skammarlega lítiđ'.
Mótmćlasveltirinn Davíđ hímir í svartholi sínu viđ Arnarhvál og reynir íterkađ viđ innanhússmetiđ í verđbólguglímu. Á međan hunsar hann sinn yfirţyrmandi Golíat, sem hann hefđi svo auđveldlega getađ fellt hvenćr sem hann vildi. Nú eđa aldrei aliđ.
Og hvar er ţessi Halldór? Hetja Austurlands. Krossfarinn selskinnsklćddi. Ofan í hvađa frárennslirör skreiđ hann?
Er ţađ virkilega svo ađ ţađ sé ríkisstjórn landsins auđveldara ađ skipta um forsvarsmenn en skođun?
Svei ţví.
Eftir sitjum viđ međ ţá Geir og Jón. Ţeim ţykir ţetta vissulega ferlega leiđinlegt allt saman. Ţađ sést. Enda er ţetta ekki ţeim ađ kenna. Auđvitađ ekki. Ţeir voru bara ađ setja sig inn í máliđ. Enda nýbyrjađir.
---
Annađ kvöld verđur borgin myrkvuđ. Spáin er afleit. Enda lítil von til ađ hinir uppstökku íslensku veđurguđir verđi í sínu besta skapi eftir ađ systur ţeirra, fjallkonunni, hefur veriđ drekkt. Á áćtlun.
Sennilega er ţađ ţó fyrir bestu ađ ekki sjáist til himins ţann 28. september 2006 - og eins ađ viđ slökkvum öll ljós.
Ţví um leiđ sér enginn til okkar.