Ţađ hefur löngum ţótt varhugavert ađ gefa hjarta sitt ađ illa ígrunduđu máli - hvađ ţá ađ gefa ţađ út - og fćra heilli ţjóđ á silfurfati, kryddađ.

Ţjóđ sem í skammdegisleiđanum tekur endalítiđ viđ hvers kyns gróugjálfri; skreyttu, viđsnúnu, úrdregnu, fegruđu. Sönnu sem lognu. Sé ţađ bara nógu krassandi. Sýni ţađ ekki nema örskotsstund fram á ađ tilveran sé - ţrátt fyrir allt - ömurlegri annars stađar.

Ég ćtla hér ekki ađ eyđa margţvćldu og gegnblautu púđri í ađ níđa niđur háhćlađan skófatnađinn af ţeim lífsbeygđu hugfellum sem um ţessi jól kjafta sig upp í rúm til ţjóđarinnar. Eitt vil ég ţó segja ţeim sem sitja nú í svartnćtti eigin hugskota og hyggja á svipuđ miđ á nćstu vertíđ:

Segiđ ţeim sem ţurfa ađ hlusta - ekki ţeim sem vilja hlera.