Sumurin 1956 og 1957 voru fluttar á Reykjavíkur­tjörn 412 endur; graf­­endur, garg­endur, skúf­endur, urt­endur, skeiđ­endur, dugg­endur, húsendur, rauđhöfđaendur og ćđarfuglar. Bćttust ţessar ágćtu endur, sem aldar voru viđ Mývatn af Kristjáni Geirmundssyni, viđ fánu stokkanda og kría. Var ţeim ćtlađ ađ vera borgarbúum til gleđi og yndisauka.

Reykvíkingum var ađ vonum annt um ţessa kćrkomnu sambýlinga sína og vildu gćta ţeirra og vernda fyrir ágangi ránfugla. Ţann 21. maí áriđ 1963 birtist eftirfarandi klausa í Velvakanda Morgunblađsins undir yfirskriftinni Leiđindafuglar á Tjörninni:

„Fólk hefur beđiđ Velvakanda ađ vekja athygli á ţví ađ svartbakar og hettumávar séu orđnir allt of margir á tjörninni og hćttulegir öđru fuglalífi. Ţyrfti ađ tryggja, ađ skotmenn héldu ţessum fuglum burtu frá tjörninni. Fyrir utan ţađ, ađ ţetta eru grimmir fuglar, sem munar ekki um ađ gleypa andarunga í einum munnbita, ţá eru mávar örgustu sóđar og smitberar; engu betri en dúfurnar.“

Ţetta hafđi sín áhrif og var óhrćsunum skipulega eytt. En ţađ var ţá.

Í dag ţruma mávar yfir Reykjavíkurtjörn, óáreittir. Hávćrir, ljótir, frekir, feitir mávar. Rottur himinsins. Fáeinar vćngstýfđar endur ţrauka ţar innanum. Engar skeiđendur ţó. Engar grafendur heldur. Bara nokkrar kúguđ grey, ófćr um ađ bjarga sér annars stađar. Ţessari viđurstyggđ verđur ađ linna.

Ég hvet alla vopnfćra menn ađ fara ţegar í stađ niđur ađ Tjörn og salla niđur ţessa óvćru, nokkuđ sem Borgaryfirvöld ćttu ađ hafa gert fyrir löngu. Og gerđu raunar fyrir löngu. Margt löngu.

Og sá borgarfulltrúi sem fyrstur sest vakt úti í hólmanum međ haglara og plaffar á varginn — sá fćr mitt atkvćđi nćsta vor.