einhverntíman, eftilvill
og óralangt í burtu
mun ástin smjúga inn í ţig
óvćnt - kannskí sturtu?
eitt undirförult augnablik
og efinn verđur vissa
morguninn sem mćtir ţér
er málverk - ekki skissa
einmitt ţá á ţessum stađ
- og ţykir mér ţađ leitt -
ég bara verđ ađ banka upp
og biđja ţig um eitt
- ţú rifjir upp ţau rykföllnu orđ
sem ég reyndi ţó ađ segja
en ég bíđ ţín ekki til eilífđarnóns
ţví á endanum mun ég deyja
Eru nú pappírpésarnir uppá honum Mogga búnir ađ reka Sigmund? Ég á ekki til eitt einasta aukatekiđ ekkisens orđ. Hvers konar listatuddar og ţjóđníđingar leyfa sér slík og ţvílík menningarsöguleg spjöll?
Ţetta er eins og ađ reka Bjögga úr Brimkló, Paul úr Bítlunum, Erlend úr Arnaldi. Ágúst úr dagatalinu.
Ađ ţeir skuli dirfast ađ slíta ţannig sálina úr sjálfu Morgunblađinu, trođa á stolti ţess og hrifsa skariđ af einu eftirlifandi ljóstýrunni. Megi skömm ţeirra ađ eilífu uppi og skeinildiđ sem eftir stendur ţynnast og súrna – og auglýsingar ţess ađ engu verđa.
Nú fyrst er allt fariđ til andskotans.