Vođaleg andstyggilegheit eru ţetta í ţessum sígneggjandi rođamaurum ţarna niđri á Alţingi. Nú níđast ţeir og hjakkast hver um annan ţveran á blessuđum félagsmálaráđherranum okkar hćstvirtum - honum Árna.

Og fyrir hvađ? Jú, fyrir ađ hagrćđa dulítiđ í starfsmannahaldi í einni af ţessum stofnunum sínum. Annađ eins hefur nú gerst.

Auđvitađ er ţađ pínu vandrćđalegt ađ ţetta hafi einmitt ţurft ađ vera Jafnréttisstofnun og starfsmađurinn hafi endilega ţurft ađ vera međ brjóst - en hva, svona lagađ hendir á bestu bćum. Enginn er fullkominn - síst framsóknarmenn.

Ţađ er ekki eins og mađurinn sjái ekki eftir ţessu. Hann mćtir rauđeygđur og ţrútinn í sjónvarpsviđtöl og hrökklast međ grátstafi í kverkum úr rćđustól Alţingis ţegar ófétis rauđspretturnar eru ađ hrekkja hann ţar. Karlufsan.

Hversu langt ćtla menn ađ ganga í eineltistilburđunum á hinu háa Alţingi? Eru ţessar örvhygđu hrććtur gersamlega sálarlausar. Ég meina, manndulan er búin ađ biđjast afsökunar - eđa allt ađ ţví. Í ţađ minnsta bađst hann velvirđingar - eđa velfarnađar - eđa eitthvađ í ţá áttina.

Allavega. Hann Árni sćttir sig í öllu falli viđ dóm Hćstaréttar - svona ţannig. Og viđ ćttum ađ virđa ţađ viđ hann. Ţađ er ekki eins og hann geti rekiđ blessađa konuna aftur - ţó hann feginn vildi.

Mál er ađ linni. Látum vesalings félagsmálaráđherrann okkar nú eiga sig og leyfum honum ađ vinna vinnuna sína í friđi - eđa í ţađ minnsta reyna ţađ. Valgerđur Bjarnadóttir er bráđskörp, fullfrísk kona sem getur alltaf fundiđ sér annađ starf viđ hćfi.

Annađ en hann Árni okkar.