Nú eru allir ađ tala um píkur. Hvort ţćr megi vera lođnar eđa megi ekki vera ekki lođnar. Hvort fólk eigi ađ láta breyta á sér píkunum eđa eigi ekki ađ breyta ţeim. Eđa ekki breyta ţeim ekki. „Hina fullkomnu píku“ hefur líka boriđ á góma í umrćđum undanfariđ. Ţetta er skemmtilegt.
Píkur eru nefnilega svo skemmtilegar og frábćrar. Svo er líka bara svo óendanlega gaman ađ skrifa og segja ţetta orđ; píka. Píkapíkapíkapíka.
Soddan. Ţá er ég búinn ađ ţví ţennan daginn.
Einu sinni enn... Píka!
Nú er hvíslađ í kapp viđ haustnćđinginn ađ Davíđ Oddsson sé á leiđ í hásćtiđ í Hádegismóum.
Einhverjir eru foj.
Einhverjir hneykslađir.
Einhverjir ćtla ađ segja áskriftinni upp.
Hćtta ađ moggablogga.
Og skrifa velvakanda.
Ađrir eygja von um ađ Sigmund snúi aftur.
Jafnvel Ferdinand.
Og slúđriđ hverfi af baksíđu.
Og snúi aftur á forsíđu.
Ég hugsađi bara: Hólífokk ... nú verđur fjör.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siđir | » Heimsljós
