
Ég hef íhugað, ígrundað, velt fyrir mér og krufið til mergjar – þessa fádæma fáheyrðu ákvörðun Hr. Ólafs Ragnars að skammta sér fjögur ár enn í embætti forseta lýðveldisins.
Og alltaf kemst ég að sömu niðurstöðu. Þeirri einu sem einhverju vatni heldur og meikar einhvern agnarminnsta sens. Og hún er þessi:
Ólafur Ragnar hefur komist á snoðir um falinn fjársjóð á Bessastöðum, hugsanlega smaragðssjóð Sveins Björnssonar, fiðrildasafn Ásgeirs, eða jafnvel múmíugrafhýsi Kristjáns Eldjárns. Eða álíka.
Þessa fjársjóðs leitar hann logandi ljósi allar nætur, með forsetarekuna að vopni – og getur ekki hugsað sér að yfirgefa sundurgrafinn bústaðinn fyrr en hann hefur fundið gersemarnar og öðlast þar með hugarró.
Þetta hlýtur að vera skýringin. Því ekkert annað hefur maðurinn að gera þarna áfram.
Hvurn fjárann eru þessar samninganefndir sveitarfélaga og kennara eiginlega að spá? Heldur þetta fólk að verkfallið leysi sig sjálft? Skv. nýjustu fréttum er ekkert að gerast á fundunum, engin hreyfing, engar nýjar tillögur. Hvað í ósköpunum er blessað fólkið að gera á þessum fundum? Spila kana? Fara í sannleikann eða kontor? - „Jæja Birgir Björn, þú segir kontor.... þú átt að.... kyssa fulltrúa kennarasambandsins í undanþágunefnd“ - „nei oj!“
Sjálfsagt sitja nefndarmenn bara og lepja kaffi kringum samningaborðið og bjóða hver öðrum pokasveittar kleinur og samlokur - nema Ásmundur Atkinsson, hann er alltaf með beikon og þeyttan rjóma í nesti.
Er ekki kominn tími til að kalla til svokallaðan utanaðkomandi aðila (annan en Atkinsson), einhvern svona nútíma Þorgeir Ljósvetningagoða. Kannski Ragnar Aðalsteinsson? Vigdísi Finnbogadóttur? Dorrit?
Hey ég veit hver myndi leysa kennaradeiluna svo allir væru ánægðir: Sveppi! Hann myndi mæta á samningafund með ógeðsdrykk á brúsa og vera búinn að semja fyrir hádegi. Ég skora því hér með á deilendur að setja sig í samband við lukkutröllið með lambakrullurnar og boða á sinn fund hið snarasta. Ég held örugglega að hann sé með gsm síma.