Ég hef íhugað, ígrundað, velt fyrir mér og krufið til mergjar – þessa fádæma fáheyrðu ákvörðun Hr. Ólafs Ragnars að skammta sér fjögur ár enn í embætti forseta lýðveldisins.
Og alltaf kemst ég að sömu niðurstöðu. Þeirri einu sem einhverju vatni heldur og meikar einhvern agnarminnsta sens. Og hún er þessi:
Ólafur Ragnar hefur komist á snoðir um falinn fjársjóð á Bessastöðum, hugsanlega smaragðssjóð Sveins Björnssonar, fiðrildasafn Ásgeirs, eða jafnvel múmíugrafhýsi Kristjáns Eldjárns. Eða álíka.
Þessa fjársjóðs leitar hann logandi ljósi allar nætur, með forsetarekuna að vopni – og getur ekki hugsað sér að yfirgefa sundurgrafinn bústaðinn fyrr en hann hefur fundið gersemarnar og öðlast þar með hugarró.
Þetta hlýtur að vera skýringin. Því ekkert annað hefur maðurinn að gera þarna áfram.
Íslenski fjárhundurinn Flossy liggur þungt haldinn eftir að hafa mátt dúsa í danskri brunndýflissu allt þetta sumar.
Hvað ætla Íslendingar lengi að þola kúgurum sínum í austri pyntingar og yfirgang? Er ekki löngu kominn tími til að við rísum upp gegn vindlingsdrottningunni Margréti Þórhildi og hennar ölþambandi kónum? Er ekki tími til kominn að við endurheimtum sjálfsvirðingu okkar og stolt?
Ég hvet alla fótfæra menn að taka sér egg í hönd, eða ávöxt - og þeyta í mannvirki og eigur danskra sjóræningja og konungsliða.
Við skuldum Flossy það.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
