Hveragerði. Vin í eyðimörkinni. Rós í hnappagati skaparans. Í Hveragerði hefur frumkvöðlaandinn, sem fyllti brjóst landnámsmannanna, varðveist og fundið sér farveg í óþrjótandi sköpun, atorku - menningu.

Saga Hveragerðis er saga hinna miklu sigra; á náttúruöflunum, á takmörkunum mannsandans - á lífinu. Í Hveragerði lækna menn gigt með leðjuböðum. Þar hafa menn með hugviti sínu virkjað jarðvarma og eimorku mannkyninu til framdráttar. Í Hveragerði hafa fleiri ísar verið sleiktir en annarsstaðar á byggðu bóli. Í Hveragerði lifir frjáls hugsun og holdgervist í hugmyndaauðgi og framkvæmdagleði bæjarins íbúa.

Í Hveragerði miðju er lóð. Lóð sem forðum geymdi eitt merkasta mannvirki Íslandssögunnar - paradís á mörkum hins byggilega heims: Tívolí!
Ég man þegar ég fór, lítill drengur, með föður mínum í Kolkrabbann. Ég man eftirvæntinguna, sæluna hríslast um minn barnlitla kropp og þá fró sem fólst í munnfylli af sykurfrauði - bleiku.

En nú hafa Hvergerðingar gert illa í sínar annars óflekkuðu buxur. Þeir hafa selt sjálfa Tívolílóðina fyrir skitnar 50 milljónir króna. Það er jafnvirði þokkalegs húss við Ægissíðu í Reykjavík. Ég skora á yfirvöld í Hveragerði að skila þessum peningum strax, friða Tívolílóðina um alla eilífð og koma þannig í veg fyrir menningarsögulegt stórslys sem mun hafa skelfileg áhrif á komandi kynslóðir.