
Í morgun las ég um ađ ćtlunin er ađ halda hátíđina Bears on Ice hér á landi í september. Ţar koma saman karlmenn frá ýmsum löndum, sem eiga ţađ sameiginlegt ađ vera dálítiđ „bangsalegir“ í útliti og atgervi; stórir snyrtilegir og blíđgeđja menn, oftar en ekki hćndir ađ leđri - međ mikinn og óbeislađan hárvöxt víđast hvar nema á höfđi. Svokallađir dúllubangsar.
Ég hugsađi til ţess međ hryllingi hvađ gerist ţegar ţessir glađlyndu, lođnu bangsastrákar stíga hér á land til ađ njóta innilegra en jafnframt karlmannlegra samverustunda á Íslandi. Grilla saman, borđa saman og dúllubossast saman í heitum hveralaugum og köldum verslunarkjörnum.
Ćtli ţess verđi langt ađ bíđa ađ sturlađar skyttur, blindađar af heift og blóđţorsta fari á stjá og reyni ađ koma ţessum blíđu verum fyrir kattarnef, rétt eins og öđrum ráđvilltum bjarndýrum sem hingađ villast međ opnum hug í leit ađ frelsi.
Eitthvađ var hinn geđţekki formađur menntamálanefndar Alţingis ađ drynja um ađ tími vćri kominn á lagasetningu til ađ stöđva kennaraverkfall. Já skelfing held ég ađ hann Gunnar greyiđ sé orđinn leiđur á ţessu kvabbi - sjálfala börn hlaupandi fyrir fótum hans daginn út og inn, híandi og potandi í hann hvar sem hann fer. Bölvuđ óvćra.
Ég get hins vegar sagt honum hvar hann getur trođiđ ţessari lagasetningu sinni. Hann getur dregiđ ţessa bjargarlausu, félitlu samninganefnd sveitarfélaga upp úr kleinukörfunni, ţurrkađ af henni mesta kaffisulliđ og skikkađ hana til ađ ganga ađ öllum kröfum kennara. Og bćtt viđ eins og 200 ţúsund króna mánađarlegri uppbót - já, og fótanuddtćki.
Og ef eitthvurt ţessara vesalings litlu sveitarfélaga, sem ekkert eiga og ekkert geta lenda vegna ţessa í vandrćđum ţá efast ég ekki um ađ nóg pláss sé í öllum nýju fínu blokkunum og skólunum í Kópavogi til ađ hýsa blessuđ börnin međan pabbi og mamma safna fyrir nýjum kennara.
Gunnar getur passađ.