Mikiđ herfi- og hrikalega fara ţessir bannsettu DVD-diskar í taugarnar á mér.

Mađur er ekki fyrr búinn ađ klastra ţessum andskota í gotraufina á spiladósinni og sestur í sófann - en myndin tekur ađ hökta og hristast eins og vćndiskvendi á stórhátíđakaupi.

Ţarna situr mađur í svitakófi, öskrandi og ćpandi á hinar og ţessar hollívúddstjörnur og ađra seljabryta, sem ýmist standa grafkyrrir eđa rjúka áfram og sleppa jafnvel heilu senunum.

Á mađur ađ láta bjóđa sér ţetta?

Ekki veit ég hvort um er ađ kenna almennt bágu ástandi ţessarar 'byltingarkenndu' tćkni - eđa hvort sjálf afspilunarvítisvélin er svona mikiđ bölvađ drasl, ţó aldeilis hafi hún nú kostađ skildinginn.

Eitt veit ég ţó - og ţađ er ađ leigudiskarnir standa sig sýnu verst í stykkinu. Ég hef mátt taka ófáa slíka úr ţverrifunni og pússađ á ţeim bakhlutann.

Og mér er spurn, hvađ í ódrekkandi andremmu andskotans gerir fólk viđ ţessa rćfils diska? Ţeir eru ýmist rispađir af miklu listfengi, klístrađir, kámugir eđa útatađir í hinum einkennilegustu vessum.

Getur fólk ekki bara hundskast til ađ horfa á myndirnar í stađ ţess ađ nota ţćr sem borđbúnađ, slefbakka eđa skeinildi?

Mér er nóg bođiđ. Fyrr mun ég handsnúa gatslitnu eintaki af heildarverkum Hrafns Gunnlaugssonar, međ tilfallandi brengluđum lúđrablćstri og fannfergi, en ađ leggja lag mitt aftur viđ ţessa geilsavirku angan-afurđ Kölska.

Og ţiđ hin getiđ bara trođiđ ţessum hljóm- og myndgćđum, tékkneska textanum og indversku talsetningunni upp í fagottiđ á ykkur.