Hvað er nú orðið um öskudaginn? Þennan skemmtilega dag þegar börn flykkjast í bæinn með heimasaumaða öskupoka og handbeygða títuprjóna og laumast til að næla þeim í grunlausa vegfarendur. Hver fjandinn varð um þennan dag? Hvar eru allir öskupokarnir? Hvar er spennan við að læðast á eftir kápuklæddri bomsuskæddri kellingu og hengja á hana öskupoka sem var haganlega saumaður með aðstoð frá mömmu eða ömmu?

Ég skal bara segja ykkur það: þetta er allt saman fokið út í veður og vind. Og hvað tók við? Botnlaus andskotans græðgi, sætindabetl og nammisníkjur. Svei því öllu! Og svei þessum viðurstyggilegu, demónísku morðingjabúningum sem verslunarmenn kaupa fyrir slikk á amerískum hrekkjavökuútsölum og pranga inn á saklaus börn ekki bara einu sinni, heldur tvisvar á ári, því auðvitað þarf líka að halda upp á hátíð andsetinna graskera.

Eru þetta gildin sem við viljum innræta börnunum okkar? Í alvöru? Að betla sælgæti úti á götu blóðug upp að öxlum. Vopnuð hnífum. Með hauskúpugrímur. Frekar en að leggja stund á hannyrðir heimafyrir í faðmi fjölskyldunnar og sprella dulítið í kápuklæddum bomsukellingum einu sinni á ári?

Greinilega. Asnar!