
Nú engist ţingheimur um međ magaherping og samviskusperrur vegna fyrirhugađrar atkvćđagreiđslu um ţađ hvort draga eigi hin fjögur frćknu međ glóandi töngum fyrir Landsdóm.
Vesalings, aumingjans fólkiđ. Ţetta er bara ţađ alerfiđasta sem ţađ hefur lent í. Á allri litlu ţingćvinni sinni.
En hvađ er svona vođa-, óskap- og ćgilega erfitt?
Nú veđur fólk umhugsunarlaust í mál viđ fólk ef ţađ uppgötvar sprungu í hlandskál í nýkeyptu húsi. Ţađ kćrir sífrandi hunda, ćlandi unglinga, lekandi húsţök, hávađasöm bólbrögđ og stefnubreyttar einstefnugötur. Algerlega hik-, og hikstalaust.
En svo ţegar á ađ senda ofdekruđu dúllubossana sem sváfu á sínum grćnustu eyrum viđ stjórvölin međan allt fór hér í fljúgandi flennifokk – ţá er ţađ ógurlega erfitt?!
Truntist bara til ađ hćtta ţessu vćli, hysjiđ upp um hvert annađ brćkurnar og sendiđ ţessa óforbetranlegu óţekktarorma beinustu leiđ til skólastjórans.
Ći - Kristján Jóhannsson. Úff! Ein milljón og sjöhundruđ ţúsund í kostnađ vegna tónleika til styrktar krabbameinssjúkum börnum skv. DV í dag. Sjálfur sagđist hann hafa ţegiđ 700.000 í Kastljósi í gćr - ţarna skeikar einni milljón. Hann segir einnig í DV ađ Íslendingar "skilji ekki kostnađ". Er ţađ nokkur furđa ađ hjartahlýir Íslendingar sem í góđmennsku sinni eru reiđubúnir ađ hlusta á rembinginn í Kristjáni, til ađ styrkja gott málefni, skilji ekki kostnađ af ţessu tagi? Í áđurnefndu DV segist Kristján hafa látiđ sig hafa ţađ ađ hýrast hjá dóttur sinni og éta ómerkilegan íslenskan mat í stađ ţess ađ dvelja í milljónasvítu og éta dýrindis krásir á kostnađ félags krabbameinssjúkra barna. Er manninum sjálfrátt? Og í hvađ fóru milljónirnar ein komma sjö ef ekki í svítur og steikur?
Í góđri bók segir frá heimssöngvara, ekki ósvipuđum Kristjáni, sem gjarnan eyddi gulli velgjörđarmanna sinna í fimmaurakökur - gćti veriđ ađ Kristján hafi keypt slíkar kökur fyrir peningana sem hann fékk frá félagi krabbameinssjúkra barna? Látum okkur sjá - fimmaurakökur fyrir 1,7 milljónir...
Ţađ gera 34.000.000 kökur. Gott og vel. Verđi honum ađ góđu.