Brá mér að sjá nýmóðins leikverkið um þau Rómeó og Júlíu á dögunum.
Það var ósköp gaman.
Sá miðaldra fólk sveifla sér af miklum móð úr rjáfri Borgarleikhússins og þylja einhverja torræða dægurlagatexta, milli þess sem þau sýndu tískufatnað.
Allt í allt hin dægilegasta skemmtun; heilmikið hopp, hí og rassaköst – og gaman að sjá að eitthvað virðist ætla að rætast úr strákrenglunni úr þakskeggjaauglýsingunni, en hann ku leikstýra verkinu.
Einnig var gaman að sjá skeggjaðan kall í kjól, það er alltaf drephlægilegt – og svo fékk ég líka að blása sápukúlur, en það er einmitt það skemmtilegasta sem ég veit.
En mikið óskaplega var sjálft stykkið eitthvað mikil klisja, klúðurslega skrifað og fyrirsjáanlegt. Af hverju notuðu ekki krakkagemlingarnir símann sinn í stað þess að standa í bréfaskriftum eins og einhverjir miðaldamenn – eða sendu bréflufsuna í það minnsta í ábyrgðarpósti?
Það hefði sparað mikið vesen – og fjölgað stjörnum á annars frábærri uppsetningu.
Enn hefur athygli verið vakin á því að skjaldarmerki dönsku krúnunnar trónir á toppi Alþingishússins - og hafa gárungarnir lagt til að þessi skemmtilega skrautmynd verði fjarlægð.
Menn hafa í þessu samhengi einnig gengið svo langt að viðra í gamni þá hugmynd að rétt væri að færa syttu Kristjáns IX af lóð stjórnarráðsins.
Hvers kyns úrbeinaður undirlægjuháttur er þetta eiginlega?
Það á hvorki að láta sér nægja að fjarlægja þetta viðurstyggilega ofbeldisinnsigli né færa skurðgoð kaldrifjaðs kvalara formæðra okkar eitthvurt annað.
Nei. Vitanlega væri réttast að jafna þetta danska horngrýti, sem hýsir nú Alþingi Íslendinga, við jörð - og mola svíðinginn og mannætukónginn Kidda mélinu smærra.
Frjálsir íslenskir þegnar eiga ekki að þurfa að horfa upp á blóði drifna píramíða og minnisvarða danskra píninga þegar þeir ganga um höfuðborg sína.
Og eins ættu þeir kaffisjoppueigendur og bakarísbesefar sem dirfast að hengja Dannebrog yfir dyr sínar - þá daunillu dulu sem kæfði íslenska hugsun, kjark og dug um aldir - að skammast sín. Svei ykkur.