Hveragerđi. Vin í eyđimörkinni. Rós í hnappagati skaparans. Í Hveragerđi hefur frumkvöđlaandinn, sem fyllti brjóst landnámsmannanna, varđveist og fundiđ sér farveg í óţrjótandi sköpun, atorku - menningu.

Saga Hveragerđis er saga hinna miklu sigra; á náttúruöflunum, á takmörkunum mannsandans - á lífinu. Í Hveragerđi lćkna menn gigt međ leđjuböđum. Ţar hafa menn međ hugviti sínu virkjađ jarđvarma og eimorku mannkyninu til framdráttar. Í Hveragerđi hafa fleiri ísar veriđ sleiktir en annarsstađar á byggđu bóli. Í Hveragerđi lifir frjáls hugsun og holdgervist í hugmyndaauđgi og framkvćmdagleđi bćjarins íbúa.

Í Hveragerđi miđju er lóđ. Lóđ sem forđum geymdi eitt merkasta mannvirki Íslandssögunnar - paradís á mörkum hins byggilega heims: Tívolí!
Ég man ţegar ég fór, lítill drengur, međ föđur mínum í Kolkrabbann. Ég man eftirvćntinguna, sćluna hríslast um minn barnlitla kropp og ţá fró sem fólst í munnfylli af sykurfrauđi - bleiku.

En nú hafa Hvergerđingar gert illa í sínar annars óflekkuđu buxur. Ţeir hafa selt sjálfa Tívolílóđina fyrir skitnar 50 milljónir króna. Ţađ er jafnvirđi ţokkalegs húss viđ Ćgissíđu í Reykjavík. Ég skora á yfirvöld í Hveragerđi ađ skila ţessum peningum strax, friđa Tívolílóđina um alla eilífđ og koma ţannig í veg fyrir menningarsögulegt stórslys sem mun hafa skelfileg áhrif á komandi kynslóđir.