Fór að sjá þrívíddarhasarinn Avatar, sem sjálfsupphafningurinn James Cameron er búinn að vera að dúlla sér við frá því hann drekkti Leonardo DeCaprio hér um árið, sælla minninga.
Ekki var það nú merkileg reynsla – að undanskildu því að líta í kringum sig og finnast maður staddur í sal með u.þ.b. 400 stadistum úr Miami Vice.
Út úr skjánum spruttu berrassaðir spagettísskrýplar, þjakaðir af þjóðgarðablæti. Sveifluðu sér milli undarlegra trjáa og helíumhóla og stungu sér í samband við alls kyns torkennilegar pöddur í tíma og ótíma – með heltanaðan, útúrstrípaðan Kjartan galdrakarl á hælunum.
Isspiss.
Næst þegar ég finn hjá mér hvöt til að láta tyggja ofan í mig vemmilegan landverndaráróður þá bregð ég mér að sjá Skoppu og Skrítlu – í næsta þrívíddarleikhúsi.
Fátt er tignarlegra en fallegur spítali; glæsilegur nýmóðins spítali, skjannahvítur og þrifalegur. Þetta vita allir.
Fátt er tilkomumeira en þyrping háreistra sjúkrahúsbygginga; hátæknilegra hlýlegra mannvirkja sem teygja sig yfir mikið svæði öllum sem á líta til yndisauka og gleði. Það er alkunna. Staðreynd.
Fátt tekur fram því iðandi mannlífi sem skapast umhverfis slíka vin. Bílastæði eftir bílastæði fyllt brosmildum sjúklingum og aðstandendum þeirra á tali hver við annan um ýmis mein. Vingjarnlegir læknar og brosmildir nemar á hverju strái, allir reiðubúnir að miðla af visku sinni og vísdómi. Þekkingarsamfélag. Iðavellir.
Fátt, ef nokkuð, tekur fram vinalegu vælinu í emjandi sírenum á friðsælum sunnudagsmorgni, nema ef vera skyldi róandi gnýr sjúkraþyrlna á kyrri vetrarnótt.
Og ekkert - ekkert tekur því fram að rölta um litlu borgina sína á fallegum sumardegi, njóta þess að horfa á blessaðar flugvélarnar lenda við ljúfan söng kría og máva - og geta um leið óhræddur stytt sér leið yfir nýja, glæsta Hringbrautina á háannatíma - í þeirri góðu trú, þeirri óbifandi vissu að fullkomnasta hátæknisjúkrahús Evrópu, ef ekki alls heimsins er innan seilingar.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
