Skelfing ţreytir mig ţetta eilíflega sífr og vćl um viđskipti sínkt og heilagt.

Allt síđasta ár héldu menn hvorki vatni né vindi yfir útrás og sjóđaúttútnun, kaupdirfsku og góđćri; hlaunspikuđum endurskođendum og yfirgreiddum maurapúkum var hyglt í hverju horni og ţeim klínt á forsíđur glans- og glassúrrita hverskonar. Allt hverfđist um hina síđrómantísku hagfrćđimenntuđu, feitfingruđu víkinga og verđbréfin ţeirra.

Drepleiđinlegt öllum ţeim sem hvorki ţyrsti í pönnukökusjónvarp né ređur­framlengjandi innanbćjarskriđdreka.

Og ekki skánar ţađ.

Nú dembast yfir okkur hryllingssögur af gírugum og illa innrćttum hrekkjusvínum sem vilja stjaksetja nćrsýnu víkingakrúttin okkar. Bréf hrynja, bankar tapa. Ólíklegustu vísitölur taka dýfur og orđskripildi í líkingu viđ verđbólgu­skeiđar og -skot lćđa sér inn í orđfćri felmtri sleginna stjórn­spekinga, sem engin ráđ eiga viđ ţessari ómaklegu gagnárás erlends bókhalds­herafla á varnarlaust ofvirkjađ land norđur í íshafi.

Sama er mér. Ég nenni ekki ađ hlusta á svona vćl. Ţađ er ađ koma sumar og lóan er sest í haga, flensufrí. Ég á mér engin niđursođin verđbréf til ađ svitna yfir, engin greiđsludreifđ hornbađkör. Enga niđur­halandi bíósali undir rjáfri.

Ţiđ hin getiđ bara trođiđ góđćrinu upp í tambórínuna á ykur.

Gleđilegt sumar.