Skelfing er ađ horfa upp á ţessar stjórnmálalufsur okkar sem missa eitthvađ út úr sér sem fellur ekki í hiđ almenna og óvéfengjanlega kram.

Viđ fyrsta hanagal skjálfa ţessi grey eins og lauf í vindi og snúast á stađnum, bođin og bún ađ éta allt heila klabbiđ ofan í sig. Og muldra svo miseinlćgar afsökunarbeiđnir međ fullan munninn.

Nú var hann Ásbjörn Óttarsson, meintur ţingmađur, eitthvađ ađ delera um listamannalaun. Óţarfleika ţeirra og meint iđjuleysi listamanna.

Kjánalegt? Kannski. En annađ eins hefur nú heyrst úr hćgra horni stjórnmálaskúffunnar áđur. Oft meir ađ segja. Og ţá meira í alvöru en gamni.

Og hvađ sem fólki finnst nú um slíkar yfirlýsingar ţá var ţetta í ţađ minnsta einlćg skođun ţingmannsins ţröngsýna – og gott ef ţađ örlađi ekki fyrir einhverju sem í fyrndinni var kallađ hugsjón.

Hann vill ekki hafa iđjulausa listamenn á spena ríkisins. Gott og vel, ţađ er hans skođun. Og um ţađ má ađ sjálfsögđu rćđa.

En nei. Hann Ásbjörn litli er ađ sjálfsögđu búinn ađ biđjast afsökunar, skelfingu lostinn viđ grimma glerlistamenn og illvíga akrýlmálara – og búinn ađ bakka međ skottiđ lint og lafandi í bakraufinni.

Isspiss.

Af hverju getur ţetta bakkpakk ekki stađiđ viđ skođanir sínar? Eđa í ţađ minnsta orđ sín. Hvort sem ţau snúa ađ letilist eđa frćndarössum.

Er ţađ til of mikils mćlst?