Ég ćlt hef um ógrynni nátta
en aldrei jafn títt og á ţér.
Migiđ um mýgrút gátta
en mest ţó og víđast á ţér.
Ég hef sjaldnast hátt eđa ţrátta
en hamslítill skammast á ţér
og ţó teljist ég talsmađur sátta
tryllist ég jafnan á ţér.
Ţađ er samverkan súrsćtra ţátta
sem seiđir fram ást míná ţér.
Og ef ég á annađ borđ hátta
ţá er ţađ viđ barminn á ţér.
Nú ćtlar skákfélagiđ Hrókurinn ađ efna til hópsetu í Smáralind ţar sem forsetinn, Jökulsson Hrafn, hyggst tefla linnulaust í 30 klukkustundir gegn her áskorenda. Gott og vel, mađurinn má drepa sig úr leiđindum mín vegna.
Nú ćtla ég ekki ađ fjölyrđa sérstaklega um ţađ álit sem ég hef á ţessari íţrótt heigulsins, en heldur stakk mig sú nafngift sem ţessari lúdólangloku er gefin - nefnilega skákmaraţon.
Maraţon!
Hvađ í stjaksettri stjúpmóđur Satans og systra hans allra á vegalengdin frá Aţenu til Maraţonborgar í Grikklandi skylt viđ svitametta tindátafitlara í Smáralind? Ekki nokkurn skapađan hlut.
Taki forseti Hróksins á sprett til Keflavíkur eftir keppnina og falli ţar örendur niđur í keppnislok eftir andstutta tilkynningu um ađ hann hafi gersigrađ áskorendur sína skal ég hugsanlega taka ţessi orđ mín aftur. Ađ öđrum kosti skal velja ţessu tíđdrepandi skurđgođakáfi annađ nafn.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siđir | » Heimsljós
