Skyndilega er óbyggilega rokrassgatiđ Viđey orđiđ hvers manns hugljúfi. Skrumslefandi borgarstarfsmenn keppast um ađ lofa hugmyndir um ađ flytja hitt og ţetta hafurtask út á ţetta yfirgefna sker sem enginn ann og enginn vill af vita.

Nýstárlegum gleđigandi Yokar Ono var nýveriđ fundinn ţar stađur fjarri mannabyggđum - og nú rćđa menn ţađ fjálglega ađ flytja ţangađ forseta lýđveldisins ásamt föruneyti. Mun ţađ, ađ mér skilst, gert til ađ rýma fyrir nýrri aumingjagóđri sefjunarflugbraut á Arnarnesi, ćtlađri lötu landsbyggađrhyski sem ratar ekki í Kringluna frá Keflavík.

Einnig er reifađ ađ flytja ţangađ öll ađfluttu hreysin og kofaskriflin á Árbćjarsafni af ţví vćnlega byggingarlandi sem ţau jú teppa - svo ţar megi reisa alvöru hús fyrir blessađ úthverfakíttiđ.

Gott og vel. Ţađ er í sjálfu sér ekkert ađ ţví ađ hlađa ónotuđu drasli og puntudúkkum upp í Viđey - skárra vćri ţađ nú ađ nýta ekki plássiđ.

En hvers vegna ađ láta ţar viđ sitja? Af hverju ekki ađ skófla ţangađ öllu ţví sem enginn vill og enginn ţarf á ađ halda? Strćtó, sinfó, listasöfnin, handritin, biskupinn, ţingiđ - gamla fólkiđ, öryrkjana.

Út í Viđey međ ţađ allt. Viđ ţurfum plássiđ.