Nćstkomandi laugardag, á fyrsta degi Skerplu, verđur dómsdagur.

Ţetta eru ákveđin vonbrigđi, vissulega, enda margir búnir ađ skipuleggja sumarfríiđ og ráđstafa sér annađ. Ţar á međal ég.

Fáein lykilatriđi í ţessu samhengi valda mér ţó dulitlu hugarangri (fyrir utan ţađ náttúrulega ađ vera pínu stressađur yfir óumflýjanlegri eyđingu alls mannkyns, sögu ţess og menningu - en um leiđ feginn).

Í fyrsta lagi, sú nagandi óvissa ađ vita ekki nákvćmlega hvers kyns dómsdagur ţetta verđur.

Munum viđ sogast inn í ókunnugt svarthol? Mun eldi, brennisteini og annarri óáran rigna yfir jarđkringluna? Munu geimgeislar steikja allt kvikt? Munu lönd sökkva í sć, fjöll molna og höf gufa upp? Eđa verđum viđ einfaldlega étin af einhverri ekkisens útgeimsskordýraplágu? Eđa verđur ţetta einhvers konar samsull af öllu ţessu?

Í öđru lagi, hverju er um ađ kenna? Stafar ţessi tiltekni dómsdagur af ofsareiđi guđs yfir syndum mannkyns? Er komiđ ađ hinni langţráđu vorhreingerningu Móđur náttúru? Er „ţessi tími“ árţúsundsins hjá örlaganornunum? Er blessuđ jörđin okkar bara búin ađ fá nóg af ţví ađ láta vađa yfir sig á skítugum skónum? Eđa er ţetta bara tilfallandi óheppni?

Og eitt enn. Hvers vegna voru bara einhverjir fávitar látnir vita af ţessu fyrirfram?

Ţetta vćri gott ađ vita.