á ég nú lífiđ ađ leysa
ljótt er ţađ, klúđur og hneysa
kóngur vill koll minn
kviđ, tćr og hroll minn
ef tekst mér ei rímhöll ađ reisa
ţví yrki ég saman og sundur
sögulegt ljóđkynja glundur
er fjallar um fall mitt
í forugan gallpytt
í kvćđinu hetjan er hundur
í pyttinn ég féll kringum páska
er pissa ég vildi af gáska
klístrađ var klóiđ
í klípu var róiđ
skítugt var skáldiđ í háska
ţar sem ég sat ţar í sárum
sá til mín hrúga af hárum
glađlega gelti
gaf til mín belti
fés mitt, ţađ flóđi í tárum
hér fćrđu höfuđlausn mína
höfđingi manna og svína
ef líkar ţér lítiđ
ljóđformiđ skrítiđ
í tákn skaltu reyna ađ rýna
Enn er hann upp risinn, bóndadagurinn.
Nú ćttu, ef allt vćri međ felldu, allir sómakćrir íslenskir karlmenn ađ sitja lafmóđir á bćjarhlađi sínu, eftir ađ hafa hoppađ á einum fćti kringum bć sinn og útihús, íklćddir engu öđru en skyrtulafi og annarri buxnaskálminni. Ţví ţannig ber húsbćndum ţessa lands jú ađ fagna ţorra.
Ef allt vćri međ felldu. Já.
En ţar sem ég einfćtti mér tignarlega kringum húsalengjuna mína, sprengmóđur í morgungaddinum klukkan fimm í morgun fékk ég ekki séđ ađ margir kynbrćđur mínir sýndu ţessum rammíslenska siđ tilhlýđilega virđingu. Onei. Sennilega lágu ţeir enn makindalega í bólinu og biđu ţess skjálfandi af spenningi ađ makinn skakklappađist fram úr og fćrđi ţeim ristađ brauđ, kaffi - og jafnvel eitthvađ međđí.
Er virkilega svo komiđ ađ hćgt sé ađ múta íslenskum karlpeningi međ gúmelađi og uppáhellingi til ađ hunsa sjálfan verndardýrđling karlmennskunnar - Ţorra konung?
Hafa menn virkilega selt sig međalmennskunni fyrir fáeina svefndrukkna kossa - og alţjóđlegt tákn lágmenningar, niđurlćgingar og úrkynjunar karllegra gilda; blóm - á sjálfan bóndadaginn?
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siđir | » Heimsljós
