Ţađ hefur ekki veriđ venja ađ hygla menningarviđburđum hér á síđum Baggalúts - síst íslenskum. Ég má ţó til međ ađ fara örfáum orđum um ţau undur og stórmerki sem eiga sér stađ í Iđnó annađ kvöld - föstudagskvöldiđ 15. október. Nefnilega nýbylgjuna ísfirsku. Ţar mun tćp tylft sveita og einyrkja frá Stór-Hnífsdalssvćđinu trođa upp og freista ţess ađ skemmta tóngeldum og listmötuđum borgarbörnum ókeypis.

Fyrir ţá sem alla tíđ hafa aliđ manninn hér á jarđhituđu flatlendinu fyrir sunnan er erfitt ađ gera sér í hugarlund ţá ţrotlausu hetjulund sem einkennir vestfirskt tónlistarlíf. Ţađ er ekkert grín get ég sagt ykkur ađ leika á rafmagnsgítar í brunagaddi í óupphituđum, snjófylltum bílskúrum. Ţađ er ekki auđvelt ađ syngja rokk og ról međ efri vörina frosna viđ míkrófóninn. Hvađ ţá ađ taka trommusóló međ grýlukertum, plokka bassa međ steinbítstönn eđa smíđa sér sćmilegt píanó úr hvalbeini, sjóreknum hjólbarđa og selsgörnum.

Ţetta hugprúđa fólk sem nú stígur á stokk hefur mátt böđlast blóđrisa og örmagna yfir ótal ófćrar heiđar međ allt sitt hafurtask á bakinu. Međ trommusett og hljóđkerfi bundiđ á vannćrđa múlasna hefur ţađ náđ á áfangastađ til ţess eins ađ leika listir sínar fyrir okkur, vanţakklátar og hitakćrar ţéttbýlis­rotturnar. Gerum okkur sjálfum ekki ţá skömm ađ hundsa ţennan viđburđ. Mćtum!

Ţađ eina sem skyggir á gleđina er ađ ţađ skuli vera frístundaleikarinn Helgi Björnsson sem er verndari hátíđarinnar, en ekki hárskerinn lagvissi, Villi-Valli.