Ég bara trúi ţessu ekki. Ég barasta ţverharđneita ađ trúa ţessu. Einn ganginn enn - og enginn segir múkk? Ekki bofs - ekki píp.

Hafiđ ţiđ litiđ á dagataliđ? Jú, mikiđ rétt - ađfangadagur er á föstudegi. Húrrajibbívei fyrir ţingmenn og skólabörn. Ojbaradjöfuls­ósanngirnis­ömurlegheit fyrir okkur hin.

Ţađ skyldi ţó ekki vera? Jú, mikiđ rétt. Ţađ er enn eina ferđina veriđ ađ hafa okkur ađ fíflum.

Hann hlýtur ađ liggja garggrátandi úr hlátri í gröfinni, biblíumenntađi bavíaninn sem fyrstur var spurđur hvenćr best vćri nú ađ halda blessuđ jólin:

- Nú á afmćli jesúbarnsins, auđvitađ.
- Já auđvitađ. Hvenćr er ţađ?
- Ööö, bara í nćstu viku.
- Í desember?
- Jájá. Best ađ drífa ţetta bara af.
- Ókei. Hvađa dag?
- Tjahh. Hvađ finnst ţér?
- Föstudag kannski? Ţúveist til ađ stemma viđ ţúveist föstudaginn langa. Gćti veriđ sniđugt. Líka til ađ fá lengri helgi.
- Hmm. Ţú meinar ţađ. Ókei.
- Flott.
- Nei bíddu. Bíddubíddu - Viđ skulum ađeins sprella í liđinu. Höfum ţađ 25.
- Ha? En ţá er ţađ alltaf ađ breytast!
- Hahaha. Já. Smá svona jólagrín. Viđ breytum ţví svo bara til baka ţegar allir verđa orđnir brjálađir.
- Ókei!

Ég lýsi hér međ frati á núverandi jólafyrirkomulag og mun ótrauđur halda ađfangadag hátíđlegan fjórđa miđvikudag í ađventu, sem ađ ţessu sinni ber upp á 22. desember - og hvet ég ađra til ađ gera slíkt hiđ sama.

Góđar stundir.