síđasta sólin er fölnuđ
sósan er orđin köld
kampavínstappinn er týndur
tregar sín horfnu völd
kötturinn fetar úr fylgsni
fnásar viđ gluggatjöld
ég stend međ hjálm á höfđi
hjör mína, rifinn skjöld
og gala á nákalda nóttina
á nćrtćka stjörnufjöld
"slengjum ţeim glösum í gólfiđ
sem glumdu hér fyrr í kvöld
nafn okkar brennum međ blóđi
á blásprengd sögunnar spjöld
stikum svo fífldjörf međ fánann
í flasiđ á nýrri öld"
Alltaf les mađur eitthvađ nýtt og skemmtilegt. Og upplífgandi.
Síđasta heilsubótarlesningin fjallađi um ráđherraábyrgđ. Haldiđ ţiđ ekki ađ hún fyrnist bara á ţremur árum?
Sniđugt.
Slefar sumsé ekki yfir eitt kjörtímabil.
Sem leiđir huga ađ einu og öđru. Til hvers er veriđ ađ setja svona lög – og fyrir hvern? Og er eitthvađ sérstakt ţví til fyrirstöđu ađ sturta svoddan gallgapandi dellu niđur nćsta tiltćka klóakrör?
Annađ en ábyrgđarlausu fáráđlingarnir sem hafa hag af ţeim?
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siđir | » Heimsljós
