Ţegar ég var úngur, eđa ókei, ekki úngur - en ýngri, ţá heyrđi ég lag sem ég fékk samstundis á heilann. Ţetta lag var í senn mélódyskt, hrynhreint og grípandi. Töfrum líkast!
Ég heyrđi ţetta lag í útvarpinu í gćr og fékk ţađ á heilann um leiđ. Og núna hljómar stöđugt í höfđinu á mér:
Prinspóló - ţađernúmeirigćjinn ţessi Prinspóló;
hámar allan dćinnísig Prinspóló,
hvernig ţolir mćinnalltaf Prinspóló?
Mér er um og ó!
Lindir hugans gára grjót.
Gallsúr streyma tárafljót.
Sumum er ţá sárabót
ađ sukka feitt um áramót.
Sko til, er ekki blessuđ sólin farin ađ skína á Reykjavíkina mína. Allt hún elskar ljúfust stjarna. Gleđi barna. Angan Vesturbćjar. En mikiđ lifandis, skelfing vona ég ađ helvítis Garđabćinn rigni niđur í sumar...