Fari það í hálfhoppandi heitasta helvíti. Á nú að klína manni blásaklausum á einhverja peningalufsu? Eina ferðina enn. Hvað með Hófí? Hvað með Megas? Hvað með Baldur fokking Tryggvason?!

Hrínum, hrínum, hemjum ekki grátinn,
harmur er að sliga Pyongyangborg.
Kommúnismans fallinn kærleiksdátinn,
Kórea, hin nyrðri, lostin sorg.
Vasaklútinn vildi ég gefa til
að vera kominn yfir hann Kim Jong-il.
Vænsta klútinn vildi ég gefa til
að vera kominn yfir hann Kim Jong-il.

Ég vil að gefnu tilefni ítreka að jólin eru fæðingarhátíð mín – ekki Icesave.

Bara eitt, örstutt. Næst þegar þið grafið mig upp, til að tékka á arsenikeitrun, geimverufingraförum, skotsárum eða svoleiðis dótaríi. Nenniði að láta mig fá æpadd áður en þið mokið mig aftur niður.

Skrambinn, ef ég hefði nú bara tekið stefnuna á Kepler 22b í staðinn fyrir þetta volaða skítasker. Þá værum við þar núna í góðu flippi í brakandi blíðu.

Að því gefnu reyndar að knörrinn hefði náð ljóshraða, eða þar um bil.

Get ég fengið eitt á hreint?

Mega krakkarnir mínir syngja „Bíddu pabbi“ og „Pabbi þarf að vinna“ í skólanum? Og hvað með „Afi minn fór á honum rauð?“

Þetta er pínu ruglingslegt.

Á degi þessum dunda ég mér gjarna
við draumkennt, pínu klæmið, vísnahnoð.
En þó að ég sé þjóðkunn ljóðastjarna
þykir mér það bragðdauft andans soð.
Versin eru væmin eins og múffa
þar vega orðin létt sem fiður hrafns.
En lengi tekur við mín skáldaskúffa
og skýlir þeim – og frægð míns góða nafns.

Mylsnufan sendi:
„Heill þér Mylsnudreifari, rödd móðurmálsins, verndara tungunnar. Mylsnufan horfði á ambögunámuna Dans, dans, dans á laugardagskvöld. Ekki var það mikil skemmtun. Réttast væri að allir stjórnendurnir í Efstaleiti tækju pokann sinn með málfarsráðunautnum sem virðist algerlega heillum horfinn. Því heitir þessi þáttur Dans, dans, dans? Þarna er í þrígang klifað á ömurlegri dönskuslettu, dans, sem er í besta falli grátleg tilraun til að alþjóðavæða hið ÍSLENSKA orð sem ÍSLENDINGAR á ÍSLANDI skilja og þekkja; hrynskak. Þátturinn á vitaskuld að heita Hrynskak, hrynskak, hrynskak. Eða ef til vill Dansk, dansk, dansk?“

Já, það væri ef til vill ráðlegt, þykir Mylsnudreifara, sem er allskostar ótengdur Mylsnufan því hann er alls ekki Mylsnudreifari sjálfur, heldur bláókunnugur maður úti í bæ.

Mjög mér leiðast ljóðahöld
um langa, stranga gróðaöld.
Heldur kýs ég fljóðafjöld
og flennisturlað sóðakvöld.

Mér finnt ég vera
jólakúla sem snjóar
þegar hún er hrist.

Laus við kvabb og kjass ég er,
kertaljós og hórerí.
Það væri ráð að veita hér
viðvarandi kvennafrí.

Til hinstu hvílu Gaddafi er genginn
gæðablóð nú þekur elsku drenginn.
Traustur vinur horfinn hugskotssjónum
– minn hugur er hjá vígaamasónum.

Hippsterinn með hattinn
hengslast bænum í.
Hann átti miðá erveifs
en allt var rusl á því.
Með hausinn oní hálsklút,
á hvítum, reyrðum skóm
og æfóntól í eyrum
– svo undurviðkvæmt blóm.