svo fái ég mér aldrei strákaís.
Við stöðu mína kát þú kommentar
um kynjahalla mjókuriðnaðar.
Ef fávitar sem fitla netið við
hin femínísku gildi setja á bið.
Þú karlrembur þá kallar, nógu hátt
þá klæða þeir sig aldrei meir í blátt.
Ég heyri á fésbók villtan veggjaþyt.
frá valkyrjum sem eru alveg bit.
Snert fésbók mína, femíníska dís
svo fái ég mér kynjafnaðan ís.
Mér finnst gott að maula ís,
mikið fínt og gaman.
Mamma er sko í mussu úr flís,
mikið er það gaman.
Er annars að pæla í því hvort þetta „sko“ eigi kannski ekkert heima þarna. Það er náttúrulega danska.
Á degi þessum dunda ég mér gjarna
við draumkennt, pínu klæmið, vísnahnoð.
En þó að ég sé þjóðkunn ljóðastjarna
þykir mér það bragðdauft andans soð.
Versin eru væmin eins og múffa
þar vega orðin létt sem fiður hrafns.
En lengi tekur við mín skáldaskúffa
og skýlir þeim – og frægð míns góða nafns.
Ef þessi þjóð á í fyllingu tímans að verða að einhverju, þá verður hún að gjöra svo vel að hætta að tryllast úr fögnuði í hvert einasta skipti sem eitthvert okkar lendir í öðru sæti.
Helvítisfokkingfokk. Gleymdi enn og aftur að sækja um þessi bévítans listamannalaun. Eina huggunin að losna við niðurlæginguna sem fylgir því að fá þau.