Hrínum, hrínum, hemjum ekki grátinn,
harmur er að sliga Pyongyangborg.
Kommúnismans fallinn kærleiksdátinn,
Kórea, hin nyrðri, lostin sorg.
Vasaklútinn vildi ég gefa til
að vera kominn yfir hann Kim Jong-il.
Vænsta klútinn vildi ég gefa til
að vera kominn yfir hann Kim Jong-il.

Á nú enn og aftur að fara að sleikja sig upp um bakraufina á þessari bannsettu Evru? Vilja þessir háu herrar ekki bara taka upp danska fánann aftur? Og nýta sér stöðugleika og hagkvæmni þýska þingsins í stað þess íslenska? Franski þjóðsöngurinn er líka æði, af hverju getum við ekki notað hann? Og er ekki upplagt að næla sér í litla, netta, ítalska fjallkonu, frekar en þessar þunglamalegu jussur sem við sitjum uppi með?

Öngva á ég sokka

(ennþá síður skó)

- en meir en nóg af naflaló!

Fokk hvað mosi er gegt töff.

Ótrúlegt að menn skuli enn fyllast hugaræsingi þegar minnst er á apakenningu Darwins, en hún á rætur allt aftur til daga Anaxímanders, hins gríska. Og enn ótrúlegra raunar að menn skuli ekki veita meiri eftirtekt kenningu Pýþagorasar í Filosofúmenu um að sálir dýranna komi frá stjörnunum. En menn hverfa tæpast svo glatt frá heilstefnunni.

Vinur minn í fræðunum, stór og stæðilegur, afar fróður og með mikinn og einlægan áhuga á hvers kyns afkimum mannlegrar hegðunar kom til mín mað grátstafinn í kverkunum og sagðist ekki geta þetta lengur. „Geta hvað?“ spurði ég sakleysislega þó ég vissi fullvel að hann væri að vísa til eldheitra ástaratlota sinna og feitlagna nærsýna bókavarðarins með uppsnúna efrivararskeggið í ónefndri matvöruverslun hér í bæ...

Jæja. Ég var í alla nótt að vinna í nýja 30 erinda kvæðinu mínu um fossana. Það er farið að taka á sig mynd og er bara býsna gott kvæði, þó ég segi sjálfur frá.
Það lítur þá orðið svona út (en ég ítreka að þetta er enn í vinnslu):

FOSSAR

Falla ógnar fossar eins og ...

Svo eitthvað sem ég á eftir að ákveða.

Note-to-self: Terpentína, spjald af getnaðarvarnarpillum og kassi af ofgerjuðu krækiberjavíni = slæm hugmynd á mánudagskvöldi.

Ég má til með að minna lesendur míona á hina frábæru bók L.I. Reichenau; Neuland, Umrisse eines Weltildes. Ekki er nóg með að höfundur tali um lífið sem hleðslu, líkt og ég - heldur ræðir hann mikið um grundvallarhugtök, sem ég hef nefnt lífaflsvæði og lífstarfsíleiðslu - og svo auðvitað sjálfsagt framhaldslíf á öðrum jarðstjörnum. Geggjuð bók sem maður leggur ekki frá sér.

Vinur minn í fræðunum, sem ég veit að er mikill tilraunamaður í svefnherberginu kom að máli við mig og sagði farir sínar ekki sléttar. Svo virtist sem ungi, kynþokkafulli, sænski norrænufræðingurinn sem hann hefur verið að hitt á laun í handritageymslunni hafði ofboðið honum þegar sá vildi að hann læsi upp úr Konungsbók Eddukvæða, meðan á atlotunum stæði. Já það er vandlifað í þessum heimi.

Namminamminammnamm! Nýkreistur abilsínusafi. Það toppa öngvir aðrir safar nýkreistan abilsínusafa. Öngvir segi ég!
Nema kanski paufburkusafi.

Það er nú meiri helvítis andskotand djöfulsins hitinn alltaf á þessu skeri. Það er ekki nema vona að það sé allt pakkfullt af grábölvuðum geitungunum í hverju helvítis horni. Hvernig væri nú að fá eitt almennilegt andskotans frostasumar hérna? Maður er skrattakornið að stikna hér lifandi...

Jæja, þá eru 200 ár síðan maður hrökk inn í þennan volaða heim. Gaman að því :). Spurning í splæs á línuna á Næsta bar í kvöld. Hver veit, kannski fær maður að ríða út á þetta.