Fann eftirfarandi vísu aftan á gamalli servíettu á heimili mínu:
Atti katti nóa
atti katti nóa
emissa demissa
dollamissadei
Skriftin er afskaplega barnaleg og undir er krassađ „Dóri“. Ég verđ nú ađ segja ađ ţetta er međ ţví alslappasta sem ritrćpillinn frá Laxnesi hefur ort.
Svei. Nú get ég ómögulega gert upp viđ mig hvort ég á ađ skrifa „Nópelsverđlaunapéníngur“ eđa „Nópellsverđlaunapéníngur“.
Óttalegt tilstand er ţetta. Vefsíđur, verđlaun og vemmilegheit.
Ţađ er eins og hagmćltar fyllibyttur hafi aldrei orđiđ 200 ára fyrr.