Mér finnst gott að maula ís,
mikið fínt og gaman.
Mamma er sko í mussu úr flís,
mikið er það gaman.
Er annars að pæla í því hvort þetta „sko“ eigi kannski ekkert heima þarna. Það er náttúrulega danska.
Sko til, er ekki blessuð sólin farin að skína á Reykjavíkina mína. Allt hún elskar ljúfust stjarna. Gleði barna. Angan Vesturbæjar. En mikið lifandis, skelfing vona ég að helvítis Garðabæinn rigni niður í sumar...
Falli Íslands á Evrópusviðinu verður víst best lýst með stefjahruni:
Austurblokkin evróflokkinn
illa lék – og grátt.
Úr dansi okkar drullusokkar
drógu allan mátt.
Hversu oft þarf mylsnuskrifari að benda fjölmiðlamönnum á að sögnin „fokka“ beygist eins og sögnin „staura“? Það er: fokka - fokkaði - fokkað. Alveg eins og: staura - stauraði - staurað. Fokka beygist veikt. Það blasir við öllum rétthugsandi mönnum.
Þá er ekki minna ömurlegt að hlusta á tuð um að hinn eða þessi sé „fokkt“. Við erum vitaskuld „fokk-uð“.